Multidisciplinaire samenwerking in de aanpak van obesitas.

Multidisciplinaire samenwerking in de aanpak van obesitas.

Dit artikel schrijf ik naar aanleiding van een seminar van Eetexpert.

De dag stond in het teken van hun 15-jarig bestaan en de punten waar ze de komende 15 jaar willen op inzetten. Dit zowel vanuit Eetxpert zelf als van het ministerie uit.
Laat het nu net die multidisciplinaire en totale aanpak  van de mens zijn die me is bijgebleven.

De titel is de bevestiging van waar ik als ervaringsdeskundige al jaren tevergeefs naar op zoek ben.
Vaak krijg je ook te horen als mens met obesitas dat je jezelf laat gaan, dat je geen karakter hebt, dat vermageren toch zo moeilijk niet is….
Ik heb obesitas gekregen ten gevolge van een eetstoornis. Daar wil ik nu niet verder op ingaan.
Wel op die zoektocht naar een multidisciplinaire aanpak van obesitas.
Ook kreeg ik vaak te horen dat een chirurgische ingreep het enige was wat ik kon doen.
Laat dat nu het enigste zijn dat ik niet wil doen.

Focus verleggen van enkel voeding naar enkel beweging.

10 jaar geleden zijn mijn man en ik een bakkerij begonnen. Wat een idee als mens met een eetstoornis om een bakkerij te beginnen…
Mijn eetbuien en obesitas werden natuurlijk door te werken in de bakkerij in de hand gewerkt.
Toen de bakkerij net opgestart was , kwam er een dame van wel 70 jaar binnengestormd en zei “Hou je een prokorn aan de kant. Ik moet nu mijn tram halen want ik wil op tijd zijn in de fitness.”

“Gaat zo’n dame naar de fitness? Op haar leeftijd? Inderdaad , ze ziet er fit en gezond uit, ongeacht haar leeftijd. Amaai, als zij kan sporten , dan kan ik dat ook!”
Dat ging er allemaal door mijn hoofd. Van het één kwam het ander. Ik geraakte aan de praat over het sportcentrum waar ze ging.
Een week later volgde ik ook allerlei groepslessen en liet ik me individueel begeleiden.
Voor het eerst ontdekte ik hoe fijn het kon zijn in je lijf te zitten .
De eerste dagen was het wel zwaar en voelde ik elke spier.

Van enkel beweging naar voeding en beweging

In het sportcentrum gaven ze ook lessen in “Een leven lang slank” volgens het boek van Sonja Kimpen. Ware het nu net die boeken dat ik allemaal al vele malen herlezen had.
Ik kon ook achter haar filosofie  staan. Waardoor ik besefte dat mijn voeding ook onder handen genomen moest worden.

Voor voedingsadvies kon ik in het sportcentrum echter niet terecht en zo ben ik bij de Weight Watchers terecht gekomen. Ik wil niets zeggen over hun visie op gezonde voeding. Alleen werkt het niet voor mij.Ik zat dus nog steeds met de eetstoornis dat eigenlijk aangewakkerd werd.
Ik ging op den duur sporten om ongezonde punten te verliezen in plaats van kilo’s te verliezen.
Ik rekende uit hoeveel minuten ik moest lopen of  crosstrainen of roeien en at dan chips , koeken of andere ongezonde troep. Het gevolg was dat ik een jaar op hetzelfde gewicht bleef bij de WW ondanks het intensieve sporten. Moest ik Pinokio zijn dan was mijn neus ontzettend lang.
Hoe lang kon ik mezelf zo blijven voorliegen?
Normaal toch dat ik op een ongezond gewicht bleef als ik bleef snacken en weinig gezonde voeding at.
Ik at gewoon mijn emoties weg. Meer en meer begon ik dat beseffen en kwam plots op het idee om naar een infoavond in Synergie, het sportcentrum van Sonja Kimpen te gaan.
Ik was helemaal verkocht door haar boeken.Door een programma op tv zag ik dat de aanpak wel eens bij mij zou kunnen passen.

Van enkel voeding en beweging naar het mentale gecombineerd met eten en sport.

Tijdens die infoavond kreeg ik zoveel tips en mental food dat ik besloot om me een jaar te engageren. Elke dinsdag en donderdag ging ik naar Wommelgem. Dit op anderhalf uur rijden van mij thuis. Ik maakte er telkens een dagje voor mezelf van. Een dag van lang rijden in de auto waar ik mooie muziek kon luisteren. Een dag van veel sporten, gezond eten, winkelen, lezen , en mental coaching. Ik heb daar zoveel bijgeleerd over mezelf dat ik die ritten naar daar er telkens voor over had.
Zo kwam hooggevoeligheid , gluten-en lactoseintollerantie,mijn droom therapeut te worden allemaal op mijn pad.
Ik wil een grote pluim voor het sportcentrum van Sonja Kimpen geven. Heel bezielend wordt haar centrum geleid met oog voor de mens in zijn totaliteit.

Sonja zoemde op verschillende dingen in. Voeding, motivatie, rust,ontspanning, behoeften en verlangens… Er waren ook huiswerkopdrachten.
Tijdens mijn opleiding tot therapeut kreeg ik de opdracht een BV te interviewen.
Ik heb zo de kans gekregen om Sonja zelfs midden in de nacht te interviewen. Sonja,moest je dit ooit lezen. Nogmaals dikke merci daarvoor.
Voor mij werkte die methode alleszins. Helaas ligt Antwerpen een heel stuk rijden van de kust en heb ik na een jaar de keuze moeten maken om dichter bij huis hulp te zoeken.

Multidisciplinaire hulp dichter bij huis!

Zo’n 8 jaar geleden dus ben ik dan naar een ziekenhuis  waar ze een groepstraject aanboden gestapt.Zowel beweging, voeding als het mentale zou onder de loep genomen worden.

Uiteraard moest ik een gans traject van diëtist, dokter, onderzoeken doorlopen. Vervelend vooraleer je kon starten, maar nodig. En het was voor het goede doel hé.
Ik wist van de lessen bij Sonja dat mijn overgewicht een veel diepere oorzaak had dan gewoon wat overgewicht en meldde dat direct bij de intake.
Naast de groepssessies met de psycholoog wou ik de psycholoog ook apart spreken.
Tijdens de intake vroeg ik of dat mits betaling uiteraard  kon.De psycholoog kon daar niet direct een antwoord opgeven en ging even polsen bij zijn collega. Hij liet mij zo’n 10 minuten alleen achter in zijn praktijkruimte. Na het wachten kwam hij terug met het antwoord dat ik dan helaas niet zo’n geschikte kandidate was om mee te doen aan zo’n groepstraject…
Daar zat ik dan… vol goede moed ook aan mijn psychische onderliggende reden van mijn obesitas te willen werken. Helaas  kreeg ik de kans niet. Ik vroeg dan of hij geen lijst had van psychologen uit mijn buurt die gespecialiseerd waren in eetstoornissen. Dat kon hij me echter niet meegeven.
Ik kreeg wel de toestemming de adressen over te schrijven , maar officieel mocht  hij geen adressen doorgeven.
Daar kwam ik dan van een kale reis terug thuis. Ja, ik had wel een lijst van psychologen gespecialiseerd in eetstoornissen,maar de moed om verder stappen te ondernemen was me diep in de schoenen gezakt.

 Lancering fitnessclub “Vanaf nu ook obesitastraject”

Het fout omgaan met emoties bleef, het ongezonde snacken bleef, het overeten bleef… en de wil aan mijn obesitas en mijn eetstoornis te ontsnappen bleef….
Vandaar de hunkering wat ik bij Sonja ervaarde dicht bij huis te vinden.

Er moest toch zoiets fijns bestaan aan de kanten van de kust???Toen al zat de kiem erin zelf mensen te willen helpen die een foute relatie hebben met voeding.
Ik bleef verder zoeken en kwam bij een ander sportcentrum terecht. Ze boden ook een programma aan voor obesitaspatiënten waar hun troef was dat ze op de 3 peilers inzetten : voeding, beweging, en het mentale. Ik was verkocht. Precies de boodschap dat Sonja bracht!En dicht bij huis! Supergemotiveerd schreef ik me in.
De keuring voor deelname

Eerst moest ik nog “gekeurd” worden of ik wel mocht meedoen.
Er waren 12 kandidaten en maar plaats voor 10 personen. De kans dat ik er niet bij ging zijn, was dus 2/12. Maar dat ware zorgen voor later. Eerst naar de man die zich van de voeding aantrok. Eerlijk gezegd denk ik dat ik nog meer wist van voeding dan hij.
Ik kan een bibliotheek op mezelf beginnen o.a. met een heleboel  boeken rond gezonde voeding.
Dat koste me 50 euro en ik wist nog niet eens of ik erbij ging zijn of niet…
Volgens hem ging ik er zeker bijzijn. Ik was immers supergemotiveerd.

Vervolgens naar de psycholoog. Opnieuw 50 euro. Ik moest daar een lijst invullen rond eetgewoonten. Ik kende die lijsten van tijdens mijn opleidingen en van het revalidatiecentrum.
Vanuit  ervaring in het ziekenhuis wist ik dat wanneer je te eerlijk bent niet kan aansluiten bij de groep.
Ik besloot dan maar de lijst te manipuleren. De psychologe zei dat er geen enkel probleem was. Dat ik er zeker bij ging zijn. Ze kon geen enkele reden aanhalen waarom ik niet zou mogen aansluiten bij het groepstraject.

Daarna kwam de fysieke test bij de fitnessinstructeur. Opnieuw 50 euro. Maar ja ,die voorschotten waren  normaal gezien in aftrek van het bedrag dat ik dan moest betalen voor het ganse traject.

De week voor de inspanningsoefening had ik een lumbago. Dus de nazindering in mijn rug was nog voelbaar. Door mijn overgewicht heb ik ook veel last van mijn knieën. Als oefening moest ik verschillende keren op en af de step. Uiteraard had ik geen fysiek en was ik snel buiten adem.
Maar dat ging snel beteren als ik aan het programma deelnam.
Tuurlijk, ik zag het al helemaal zitten.Samen met andere mensen in hetzelfde schuitje sporten tegen te kilo’s. Gesteund worden voor mijn eetgewoontes en individuele afspraken kunnen maken met de psychologe.


Vrijdagmorgen 8 uur. “Uw conditie is te slecht”

“Wie is dat zo vroeg?”
De psycholoog van het obesitastraject in het sportcomplex. “Het is om je te melden dat je er niet bij bent.”Mijn wereld zakte in.
“Kan ik dan de reden weten waarom ze mij niet toelaten? Overal zeiden ze ik zeker ging deel kunnen nemen…”
“Het is zeker niets psychisch ( haha, ze moest eens weten…) Maar  je conditie is te slecht.?????”
Moesten mijn ogen uit mijn hoofd kunnen rollen dan was dat gebeurd.Ik stond aan de grond genageld en kon geen woord meer uitbrengen. Er ging vanalles door mijn hoofd.
“ Ja , wat wil je? Morbide obesitas… net een lumbago achter de rug. Voor mijn conditie ging ik toch deelnemen aan dat programma… Ik ging niet zoveel betalen om op mijn lui achterwerk zitten hé.
Ik wil in een gezond lijf zitten en fitter door het leven gaan.En dit samen met anderen.”
Het enige dat ik kon zeggen was dank je wel .Alhoewel een dankjewel na 150 euro en niet kunnen deelnemen aan het programma niet gepast was!

Dus terug naar af. Na de boosheid en teleurstelling die natuurlijk eetbuien in de hand werkten, begon de zoektocht opnieuw.

Terug naar af

Ik vond een revalidatiecentrum waar ze ook een obesitasprogramma aanboden. Met boodschap dat ze een sportprogramma op maat aanboden. En dat was wat ik net nodig had met 2 hielsporen en bekkeninstabiliteit die ik overhield van mijn bevalling.
Het begon weer van vooraf aan.

Bezoek aan de dokter
Onder de scanner om je vetmassa te weten.
Lijstje invullen bij  de psychologe

Bezoek aan de diëtist

Het was een kamertje van 2 op 4 volgestouwd met archiefdozen en dossiers. Nergens kwam er daglicht binnen. Daar kon de diëtist niet aan doen natuurlijk, maar ik voelde me alleszins geen grammetje welkom.
Opnieuw wakkerde dat vlammetje bij mij om zelf mensen te helpen. Ik zag visueel de ruimte voor me en de manier waarop ik naar mensen die een foute relatie hebben met eten zou luisteren.
Na een heel deel norse vragen gesteld te hebben , stelde ze me voor op de weegschaal te staan.
Het zwaard van Damocles hing boven mijn hoofd. Ik wist maar al te goed wat het getal ging zeggen , maar niet wat zij ging zeggen.
“Het geraakt ook wel eens tijd hé dat je er iets aan doet!”
Die kwam binnen! Met man en macht heb ik mijn tranen moeten inhouden.
“Ze moest eens weten dat ik al van mijn dertiende een strijd aanga met mijn lichaam.
Eerst door een vertekend lichaamsbeeld. Later een gevecht tegen overgewicht.
Wist zij veel dat dat hier de zoveelste poging was om als mens multidisciplinair geholpen te worden.”
Vanaf deze zin voelde ik me een stuk vuil omringd door archiefdozen. Naar haar ging ik alleszins niet met plezier komen. Ik ging wel gezond eten voor mezelf , maar toch niet omdat zij vond dat “ Het wel eens tijd is dat ik er iets ga aan doen!”
Deze ervaring werkte natuurlijk weer eetbuien in de hand. De eerste stopplaats was de winkel om een grote zak chips en een pak koeken te kopen en in het naar huis rijden op te eten.

Persoonlijke begeleiding door de kinesist!!!

Toen had ik 2 hielsporen en bekkeninstabiliteit. Ik kon amper op mijn voeten wandelen, laat staan lopen. Het deed al pijn om van de auto naar het revalidatiecentrum te lopen.
Die bekkeninstabiliteit zorgde ervoor dat fietsen, ligfietsen en steppen uiterst veel pijn deed aan mijn rug. Maar dat kon toch geen probleem zijn, aangezien hun slogan was dat iedereen een sportprogramma op maat kreeg.Ik legde mijn situatie dus uit aan de kinesist.
“Doe eerst maar zoals als de rest , we zien dan wel waar we je programma bijsturen.Het roeien lukte  niet en ik mocht de kinesist na 1 minuut al roepen. Bij het stappen en steppen juist hetzelfde verhaal. Op de fiets heb ik maar de pijn verbeten.Ik durfde de kinesist niet nog eens vanachter zijn pc roepen. De eerste les dacht ik dat hij mijn sportschema aan het aanpassen was om op zo’n stickje te zetten dat we in de toestellen moesten steken.
Niets was minder waar want de volgende keren moest ik opnieuw met hetzelfde starten en telkens ontzettend veel pijn verbijten .
“Waar bleef mijn persoonlijk bewegingsprogramma? En dit voor een revalidatiecentrum op maat?”
Ik had meer last van de pijn wat opnieuw eetbuien in de hand werkte dan dat ik vooruit ging.
De 3de week ben ik gestopt met het programma omdat ik voelde dat mijn voeding de spuigaten uit aan het lopen was en ik daar naar mijn gevoel geen enkele persoonlijke begeleiding kreeg.
De laatste dag was  de druppel. Met veel pijn hees ik me op de fiets naast de werkplek van de kinesist. Ik kon meekijken op wat hij aan het doen was achter zijn pc. In plaats van ons persoonlijk te begeleiden was hij naar zijn zeilboten aan het kijken!
Voor mij was dat de zoveelste ontgoocheling en de aanleiding om te stoppen met het programma.

Opnieuw kwam ik van een kale reis terug!

Het vlammetje wordt een vlam dat niet meer gedoofd wil worden!

En het vlammetje om zelf een team op te richten werd steeds groter.
Nu ik zo’n 4-tal jaar afgestudeerd ben als integratief psychotherapeut wil ik me speciaal richten op mensen met een angst -of eetproblematiek. Ik heb dat nooit durven naar buiten brengen omdat ikzelf nog steeds obesitas heb.
Ook omdat ik eigenlijk nog niet wou dat mijn dichte omgeving weet dat ik een eetstoornis gehad heb.
Een kwetsbaar stuk in mezelf.
Kan mijn lichaam mijn droom tegenhouden? Ik zou het jammer vinden dat ik de dingen die ik als ervaringsdeskundige therapeut weet ,alleen maar voor mezelf houd. Ik wil de anderen die in hetzelfde schuitje zitten als ik zat helpen. Het liefst dat ze er geen 30 jaar moeten overdoen wie ze zelf zijn zonder de eetstoornis.
Het vlammetje is sedert gisteren  bij een navorming van Eetexpert nog meer aangewakkerd.
Daar was de boodschap dat ze in de zorg bij eetstoornissen en obesitas willen inzetten op samenwerking tussen de verschillende disciplines.
Zo ook dat ze het verhaal van ervaringsdeskundigen in ze zorg waarderen en willen inzetten.
Awel. Ik ben blij. Ik hoop echt uit de grond van mijn hart dat er overal plekken met de nodige menslievendheid ontstaan waar mensen met obesitas of een eetstoornis als een totaal pakketje aanschouwd worden.

Dat ik daar een steentje kan aan bijdragen zou natuurlijk super zijn. De opstart van een deelwerking van ANBN en een praatgroep voor mensen met een eetstoornis  is daar al een begin van.

Ik ben superblij dat ik als therapeut de werking van ANBN en Eetexpert heb leren kennen.
Beide verenigingen met een warm hart voor de mensen met een eetproblematiek.

Door jullie voel ik me een therapeut met obesitas en niet langer een obees of zwaarlijvig mens.
Door jullie voel ik me een ervaringsdeskundige op vlak van eetproblematieken die dan toevallig werken als therapeut superboeiend vindt .
Door jullie voel ik me een gewaardeerd mens.

Waardoor ik me meer en meer gesterkt voel om van dat vlammetje een stevige vlam te maken.

Mensen multidisciplinair helpen in hun zoektocht naar een gezonde relatie met voeding.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.