Eetstoornissen, ANBN en “iedereen beroemd”

Voor ANBN heb ik samen met enkele anderen een muziekmarathon georganiseerd.
Het was een heus succes.900 euro konden we schenken aan het goede doel.

De muziekmarathon “muziek verenigt” heb ik samen met enkele anderen afgesloten door een dagje door te brengen in De Schorre Te Boom.10649923_951799474895157_6688034805601828754_n

 

Iedereen Beroemd

We werden gecontacteerd door het tv programma “iedereen beroemd”  van de zender één. Ze wilden een reportage maken over onze actie dat we gedaan hebben voor het goede doel ANBN. Ze waren vooral benieuwd naar de link muziek en eetstoornissen.

In de namiddag werden Basil , Miel en ik opgenomen voor iedereen beroemd. Spannend …..op TV komen. Spannend… muziek maken terwijl er mensen dat kunnen zien en horen.
Ze zeiden ons wel uitdrukkelijk aan de telefoon en ook tijdens de opnames zelf dat ze niet met zekerheid konden zeggen of het uitgezonden ging worden. Ook konden ze niet zeggen of we als sfeerbeeld of voor 30 seconden of ietsje langer in beeld gingen zijn.
Een ervaring opdoen van opnames voor iedereen beroemd was voor mij al voldoende. Moest het niet uitgezonden worden, dan had ik toch eens achter de schermen geweest van Music for Life en kon ik me eventjes inleven in een rol als echte artiest. Dat alleen al is voeding voor mijn ziel.
Voor Miel en Basil ging ik het jammer gevonden hebben moesten ze niet in beeld gekomen zijn.

Micromoment van 8-jarig meisje voor overleden papa

Onze actie ging teniet bij het zien van dat micromoment. Ook de opnames waren even niet meer onder mijn aandacht.

Muisstil werd het op de weide bij een micromoment van meisje dat papa verloor aan longkanker.
Toen we ons gingen aanmelden met ANBN in de tipi voor de acties was er plots een heel serene, stille sfeer.

Een 8-jarig meisje had een micromoment waarop ze vertelde dat ze centjes had ingezameld voor mensen die longkanker hadden. Dit omdat haar papa in april gestorven was aan longkanker. Met woorden kan ik hier onmogelijk de sfeer beschrijven. Overal op heel het veld werd het muisstil. Iedereen leefde mee met de mama en de kindjes. Toen de radiopresentatrice zich verontschuldigde omdat ze weende , antwoordde de kleine meid” Het is niet erg.” Ontroering en een dikke krop in de keel van heel veel aanwezigen.

Warmte

Dat is iets dat ik in mijn hart meedraag van een dagje Boom en onze muziekmarathon. Warmte.
Warmte van woorden
Warmte van liedjes
Warmte van acties
Warmte van mensen
Warmte van toevallige ontmoetingen

Opnames voor iedereen beroemd

Miel en Basil en ik hadden “Rudolf het rode rendier” voorbereid. Om wat in de sfeer van kerst te komen hé.
Miel en Basil , 2 toffe kerels die ik amper 2 weken voor de muziekmarathon gecontacteerd heb. Ze speelden 5 december de pannen van het dak. Dat deden ze nu opnieuw. Alhoewel er aan tipi’s geen pannen zijn…

De opnames gebeurden tussen de tipi’s aan het water. Leuk om te mogen wandelen en muziek te mogen maken op plaatsen waar iemand anders eventjes niet mag komen. We moesten doen alsof we een het repeteren waren,toevallig daar … 🙂

Voor de opnames was ik echt zenuwachtig, maar tijdens de opnames ben ik zo in het moment kunnen gaan dat het een ongeloofelijke ervaring geworden is.

Mijn man had foto’s getrokken, maar helaas stak er geen kaartje in het toestel. Iets waar ik vroeger heel boos voor ging zijn. Nu had ik zoiets van ” het is dat het zo moest zijn. De herrinnering zal dus voor altijd in mijn hart blijven.”
Noch met woorden, noch met beelden kan ik omschrijven hoe het voelde om deze dag te kunnen meemaken. Dit dankzij een lumineus ideetje van een muziekmarathon.

Voor het eerst op tv

Ah nee, de tweede keer. Ooit geleden ben ik eventjes in beeld gekomen toen we de stoel gevonden hadden in de duinen. Ook een hele leuke ervaring. Maar dit doet nu niet terzake.

Op kerstavond kwam ik enkele seconden in beeld. “Dit is mijn energiereep.” zei ik ,terwijl ik mijn dwarsfluit toonde.

Raar,om jezelf op Tv te zien. Dan pas begonnen de kriebels en de vragen te komen.Vragen waar geen antwoord op was want ik had niets meer in de hand. Wat er uitgezonden wordt heb je helemaal niet in de hand.

“Wat zullen ze uitzenden? Hoe zullen ze het uitzenden? Hopelijk tonen ze Miel en Basil? Hopelijk kom ik niet belachelijk over? Hopelijk klinkt het spelen op de dwarsfluit een beetje?Ik heb toch niets verkeerd gezegd? Ik heb toch niemand in het foute daglicht gebracht?…”

Welke boodschap wou ik brengen?

De opnames hebben anderhalf uur geduurd en van daaruit knippen en plakken ze wat er gezegd is tot een geheel van anderhalve minuut.

De ploeg haalt dan voor hen eruit wat zij boeiend vinden om te brengen voor het grote publiek.
Ik kan me in hun reportage vinden, maar ik vond het ook boeiend te vertellen dat:

  • We amper in 8 weken tijd een heuse muziekmarathon georganiseerd hebben
  • Dat we 900 euro opgehaald hebben
  • Dat het goede doel ANBN is
  • Dat ANBN een verenniging is voor mensen met een eetstoornis of hun omgeving
    ( vrienden , familie, hulpverleners)
  • Dat ANBN in Leuven een inloophuis heeft.
  • Dat je sedert november in De Soulsleutel te Westende terecht kan voor een deelwerking van ANBN
  • Dat je daar terecht kan om je verhaal te doen, creatief bezig te zijn, boeken te ontlenen….
  • Dat er een praatgroep is voor lotgenoten met (een vermoeden van) een eetstoornis.
  • Dat ik van mijn eetstoornisgedachte af ben door dingen te doen die ik graag doe. Door te leven in het nu. Door minder perfectionist te zijn. Door zelfvertrouwen te krijgen. Door van mijn faalangst af te geraken…
  • Dat mijn dwarsfluit het begin was van een nieuwe weg die ik nu bewandel… namelijk mensen coachen die worstelen met angst-of eetproblematieken.
  • Dat mijn leven niet meer op dieet staat , maar dat ik ten volle geniet van wat ik nu allemaal doe. Dit zonder dat ik moet wachten op het perfecte maatje.

Maar dat werd geknipt 🙂
Ook vonden ze Wendy blijkbaar beter passen dan Inge 🙂

Warme groet
Inge

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.