Eetstoornissen, ANBN en “iedereen beroemd”

Voor ANBN heb ik samen met enkele anderen een muziekmarathon georganiseerd.
Het was een heus succes.900 euro konden we schenken aan het goede doel.

De muziekmarathon “muziek verenigt” heb ik samen met enkele anderen afgesloten door een dagje door te brengen in De Schorre Te Boom.10649923_951799474895157_6688034805601828754_n

 

Iedereen Beroemd

We werden gecontacteerd door het tv programma “iedereen beroemd”  van de zender één. Ze wilden een reportage maken over onze actie dat we gedaan hebben voor het goede doel ANBN. Ze waren vooral benieuwd naar de link muziek en eetstoornissen.

In de namiddag werden Basil , Miel en ik opgenomen voor iedereen beroemd. Spannend …..op TV komen. Spannend… muziek maken terwijl er mensen dat kunnen zien en horen.
Ze zeiden ons wel uitdrukkelijk aan de telefoon en ook tijdens de opnames zelf dat ze niet met zekerheid konden zeggen of het uitgezonden ging worden. Ook konden ze niet zeggen of we als sfeerbeeld of voor 30 seconden of ietsje langer in beeld gingen zijn.
Een ervaring opdoen van opnames voor iedereen beroemd was voor mij al voldoende. Moest het niet uitgezonden worden, dan had ik toch eens achter de schermen geweest van Music for Life en kon ik me eventjes inleven in een rol als echte artiest. Dat alleen al is voeding voor mijn ziel.
Voor Miel en Basil ging ik het jammer gevonden hebben moesten ze niet in beeld gekomen zijn.

Micromoment van 8-jarig meisje voor overleden papa

Onze actie ging teniet bij het zien van dat micromoment. Ook de opnames waren even niet meer onder mijn aandacht.

Muisstil werd het op de weide bij een micromoment van meisje dat papa verloor aan longkanker.
Toen we ons gingen aanmelden met ANBN in de tipi voor de acties was er plots een heel serene, stille sfeer.

Een 8-jarig meisje had een micromoment waarop ze vertelde dat ze centjes had ingezameld voor mensen die longkanker hadden. Dit omdat haar papa in april gestorven was aan longkanker. Met woorden kan ik hier onmogelijk de sfeer beschrijven. Overal op heel het veld werd het muisstil. Iedereen leefde mee met de mama en de kindjes. Toen de radiopresentatrice zich verontschuldigde omdat ze weende , antwoordde de kleine meid” Het is niet erg.” Ontroering en een dikke krop in de keel van heel veel aanwezigen.

Warmte

Dat is iets dat ik in mijn hart meedraag van een dagje Boom en onze muziekmarathon. Warmte.
Warmte van woorden
Warmte van liedjes
Warmte van acties
Warmte van mensen
Warmte van toevallige ontmoetingen

Opnames voor iedereen beroemd

Miel en Basil en ik hadden “Rudolf het rode rendier” voorbereid. Om wat in de sfeer van kerst te komen hé.
Miel en Basil , 2 toffe kerels die ik amper 2 weken voor de muziekmarathon gecontacteerd heb. Ze speelden 5 december de pannen van het dak. Dat deden ze nu opnieuw. Alhoewel er aan tipi’s geen pannen zijn…

De opnames gebeurden tussen de tipi’s aan het water. Leuk om te mogen wandelen en muziek te mogen maken op plaatsen waar iemand anders eventjes niet mag komen. We moesten doen alsof we een het repeteren waren,toevallig daar … 🙂

Voor de opnames was ik echt zenuwachtig, maar tijdens de opnames ben ik zo in het moment kunnen gaan dat het een ongeloofelijke ervaring geworden is.

Mijn man had foto’s getrokken, maar helaas stak er geen kaartje in het toestel. Iets waar ik vroeger heel boos voor ging zijn. Nu had ik zoiets van ” het is dat het zo moest zijn. De herrinnering zal dus voor altijd in mijn hart blijven.”
Noch met woorden, noch met beelden kan ik omschrijven hoe het voelde om deze dag te kunnen meemaken. Dit dankzij een lumineus ideetje van een muziekmarathon.

Voor het eerst op tv

Ah nee, de tweede keer. Ooit geleden ben ik eventjes in beeld gekomen toen we de stoel gevonden hadden in de duinen. Ook een hele leuke ervaring. Maar dit doet nu niet terzake.

Op kerstavond kwam ik enkele seconden in beeld. “Dit is mijn energiereep.” zei ik ,terwijl ik mijn dwarsfluit toonde.

Raar,om jezelf op Tv te zien. Dan pas begonnen de kriebels en de vragen te komen.Vragen waar geen antwoord op was want ik had niets meer in de hand. Wat er uitgezonden wordt heb je helemaal niet in de hand.

“Wat zullen ze uitzenden? Hoe zullen ze het uitzenden? Hopelijk tonen ze Miel en Basil? Hopelijk kom ik niet belachelijk over? Hopelijk klinkt het spelen op de dwarsfluit een beetje?Ik heb toch niets verkeerd gezegd? Ik heb toch niemand in het foute daglicht gebracht?…”

Welke boodschap wou ik brengen?

De opnames hebben anderhalf uur geduurd en van daaruit knippen en plakken ze wat er gezegd is tot een geheel van anderhalve minuut.

De ploeg haalt dan voor hen eruit wat zij boeiend vinden om te brengen voor het grote publiek.
Ik kan me in hun reportage vinden, maar ik vond het ook boeiend te vertellen dat:

  • We amper in 8 weken tijd een heuse muziekmarathon georganiseerd hebben
  • Dat we 900 euro opgehaald hebben
  • Dat het goede doel ANBN is
  • Dat ANBN een verenniging is voor mensen met een eetstoornis of hun omgeving
    ( vrienden , familie, hulpverleners)
  • Dat ANBN in Leuven een inloophuis heeft.
  • Dat je sedert november in De Soulsleutel te Westende terecht kan voor een deelwerking van ANBN
  • Dat je daar terecht kan om je verhaal te doen, creatief bezig te zijn, boeken te ontlenen….
  • Dat er een praatgroep is voor lotgenoten met (een vermoeden van) een eetstoornis.
  • Dat ik van mijn eetstoornisgedachte af ben door dingen te doen die ik graag doe. Door te leven in het nu. Door minder perfectionist te zijn. Door zelfvertrouwen te krijgen. Door van mijn faalangst af te geraken…
  • Dat mijn dwarsfluit het begin was van een nieuwe weg die ik nu bewandel… namelijk mensen coachen die worstelen met angst-of eetproblematieken.
  • Dat mijn leven niet meer op dieet staat , maar dat ik ten volle geniet van wat ik nu allemaal doe. Dit zonder dat ik moet wachten op het perfecte maatje.

Maar dat werd geknipt 🙂
Ook vonden ze Wendy blijkbaar beter passen dan Inge 🙂

Warme groet
Inge

 

 

Eetstoornissen overwinnen en Music for Life gaan hand in hand

Eetstoornissen overwinnen en muziek gaan hand in hand.

Het taboe rond eetstoornissen wordt doorbroken door de actie “muziek verenigt” aan de kust.
“Muziek verenigt” is een muziekmarathon dat doorgaat te Nieuwpoort op 5 december 2015 ten voordele van AN-BN.
AN-BN is een vereniging dat in Leuven gevestigd is en vanaf 14 november een deelwerking in Westende zal openen.De vereniging werkt met vrijwilligers die zelf een eetstoornis overwonnen hebben.
Vaak is muziek een steunende factor  in het herstelproces.
Van daaruit dat ik plots een ingeving had om voor Music For Life voor AN-BN een heuse muziekmarathon te organiseren. Gelukkig zijn er enkelen met mij op de kar gesprongen.

Faalangst en eetstoornis overwinnen door muziek.

Als je al andere artikels van mij gelezen hebt , dan zal je weten dat ik zelf aan een eetstoornis geleden heb.
Jarenlang dacht ik echter dat ik van de eetstoornisgedachte af kon geraken door mij te focussen op allerlei diëten en mijn gewicht. Niets was minder waar. Ik voedde daarmee de eetstoornisgedachte meer en meer.
Tijdens mijn opleiding tot therapeut hebben we al de technieken die we bij onze eigen cliënten toepassen, eerst op onszelf toegepast.
Er was een opdracht waarin we een situatie moesten ondergaan waarvoor we uitstelgedrag hadden of bang waren. Ik kon me eigenlijk geen angsten inbeelden die mijn leven zo beïnvloeden dat ik daar ook vanaf wilde.
Ik ben wel bang om met een parachute te springen, maar dat heeft geen invloed op mijn kwaliteit van leven. Ook bepaalt dat mijn doen en laten niet in mijn normaal functioneren.
Waar ik wel bang van was waren leerkrachten,directeurs en inspecteurs. Het gevoel alleen al dat er iemand op mijn handen staat te kijken, bezorgde me black-outs ,trillende handen en benen en een bibber in de stem.
Met een job in het onderwijs is dat wel een beetje moeilijk .Ik durfde vaak niets vragen aan de directie of collega’s uit vrees afgewezen te worden. Of uit vrees dom gevonden te worden. Dit zorgde dan weer voor negatieve gevoelens bij mij en daardoor vluchtte ik o.a.weg in eetbuien.

Dwarsfluit studeren om van eetbuien af te komen.
Ik had dus mezelf de opdracht gegeven om in situaties terecht te komen waar ik met een leerkracht ( iemand die meer onderlegd is in een vakgebied dan mij).Wat als volwassene geen simpele opdracht is. Zo ben ik op het idee gekomen om dwarsfluit te studeren.
Ik kan je verzekeren dat ik al de oefeningen zoals :ademhalingsoefeningen, relaxatieoefeningen,visualisaties,heb mogen toepassen op mezelf.

De eerste lessen kon ik niets meer spelen van wat ik thuis geoefend had. Gewoon omdat de leerkracht op mijn handen stond te kijken.Ik stond dan helemaal te beven en er kwam helemaal geen klank uit de dwarsfluit.
De aangeleerde technieken waren mijn redding want nu speel ik dwarsfluit in een harmonieorkest.

Beetje bij beetje groeide mijn zelfvertrouwen ook op andere vlakken en kon ik ook het hoofd bieden aan de eetstoornis.
Helaas draag ik daar nu nog wel de lichamelijke gevolgen van.
Obesitas te lijf gaan is een andere uitdaging waar ik me dan ten volle voor wil inzetten.
De volgende uitdaging is eerst mijn emoties onder controle houden tijdens de komende drukke periode.

Eerst nog de deelwerking van ANBN op zaterdag 14 november 2015.

“Muziek verenigt “mensen naar herstel bij eetstoornissen

AN-BN wordt het goede doel die we met enkelen uitgekozen hebben voor Music For Life
De dag start om 10 uur en eindigt in de late uurtjes met een fuif.
5 december 2015 Stella Maris Willem De Roo Laan Nieuwpoort.
Gedurende de hele dag zullen muziek, zang en dans de mensen verenigen met elkaar. Terwijl er naar de plaatselijke talenten geluisterd wordt kan men ook een hapje eten en een drankje drinken.
De opbrengst gaat integraal naar AN-BN.
Graag tot dan!
Inge

 

 

 

Dag tegen eetstoornissen 27 september

Dag tegen eetstoornissen
27 september 2015

Lotgenoten ontmoeten

Samen op weg naar herstel bij eetstoornissen

Gisteren was ik aanwezig tijdens de dag van de eetstoornissen.
Zelf ben ik jaren op zoek geweest naar de gepaste hulp in mijn zoektocht naar een gezonde relatie met voeding.

directory-466938_640

Tijdens mijn zoektocht ben ik zo’n 7 jaar geleden in contact gekomen met ANBN. Het was ook een tijd van surfen op het internet om de gepaste hulp te vinden. Vandaar dat ik via de agenda van ANBN zag dat ze op de markt van Poperinge stonden. Ik was blij dat het niet zo dicht bij mijn woonplaats was want dan zou ik niemand tegenkomen die mij kent.
Toeval wil dat ik daar een vriendin wonen heb die ik die dag kon bezoeken.
Een gepast alibi voor mijn man en mijn oma die voor de kinderen zorgde.
Zelfs toen was mijn man helemaal nog niet op de hoogte.
Ik verstopte alles en zette ook verschillende maskers op.

Het was een koude regenachtige winterdag toen ik die bewuste dag op de markt in Poperinge de inloopmobiel met enige bibbers in mijn benen beklom.

inloopmobiel

Het waren niet alleen bibbers van de koude  maar ook van de zenuwen. Een meneer onthaalde me heel warm en hartelijk. Het was een papa die een dochter had met een eetstoornis. Hij werkte vrijwillig voor ANBN en trekt tot de dag van vandaag door België naar verschillende dorpen om de mensen bewust te maken van de problematiek rond eetstoornissen.

Niet lang daarna, moesten we het onderwerp van ons eindwerk doorgeven.

Ik zat toen volop in mijn therapeuten opleiding en had eigenlijk als onderwerp voor mijn eindwerk “eetstoornissen” gekozen.
Tijdens de les werd ons echter gezegd dat ons eindwerk op het internet ging staan en dat iedereen alles kon lezen. Dat was voor mij een stapje te ver.
Ik kon nog maar amper aan mezelf toegeven dat er iets grondig fout zat op vlak van mijn eetgewoonten. Hoe kon ik dan ooit nog in de ogen van mijn man, de kinderen, mijn familie, vrienden en collega’s kijken.
Nee, daar was ik helemaal niet klaar voor.
Ook werd er vaak gezegd tijdens de lessen door verschillende collega’s en zelfs lesgevers dat ze mensen met een eetstoornis doorstuurden. Verslavingen durfden ze aan, maar eetproblematieken?
Tientallen vragen en gedachten flitsten door mijn hoofd.
-“Ben ik dan zo’n moeilijk geval?”
– “Ik ben toch niet gek?”                     face-805556_640
-“Dat meen je toch niet? Als er iemand eindelijk de stap genomen heeft om hulp te zoeken voor zijn/haar probleem dan moet je die direct doorsturen als het om een eetproblematiek gaat????” Dat kan toch niet?
Ikzelf had al zoveel hulpverleners gezien van diëtist,kinesist, psycholoog,…
Ik heb dan besloten om mijn onderwerp “eetstoornissen” voor mijn eindwerk te veranderen in “muziektherapie” .
De tientallen boeken die ik al besproken had. De verschillende seminars rond voeding die ik al gevolgd had en al de uren werk dat ik in de scriptie gestoken had , had ik ervoor over om niet met mezelf naar buiten te moeten komen.
Maar het vuur was wel aangewakkerd om een therapeut te worden die niet direct de hoop opgeeft als het gaat om mensen met een eetproblematiek.

Het was misschien geen slecht idee want zo heb ik via mijn passie muziek en via muziektherapie mezelf kunnen herontdekken.

girl-948245_640
Beetje bij beetje lukte het me om weer vol moed en vreugde los van de eetstoornis door het leven te gaan. Dit uiteraard niet enkel met muziek.
Ook het vinden van een droom, een doel in mijn leven werkte positief.
Wat er het meeste geholpen heeft in mijn groeiproces is leren omgaan met mijn emoties.
Angsten een plaats durven geven in plaats van angsten weg te eten.

Vorig schooljaar kwam ik via eetexpert opnieuw in aanraking met ANBN.
Zo ben ik weer eens een kijkje gaan nemen op hun site en zag dat de inloopmobiel in Nieuwpoort stond. Dicht bij huis!Maar dat was voor mij geen enkel probleem meer.
Ik heb contact opgenomen met Els en ben op een warme zomerdag naar hun inloopmobiel geweest.
Opnieuw werd ik er warm onthaald. Niet alleen van het mooie weer , maar ook door de 2 warme madammen, Els en Mara,die mij vriendelijk ontvangen hebben. Het was een superboeiende dag.
Van het één is het andere gekomen.

Ik ben heel enthousiast dat ik een deelwerking van ANBN in Westende kan starten.
14 november 2015 is de feestelijke opening.
Gisteren was de eerste bekendmaking te Gent.
De deelnemers waren allemaal laaiend enthousiast dat ANBN opgestart wordt in verschillende provincies.
Ik hoop echt dat de mensen de weg vinden naar ANBN te Westende en dat er ooit met de tijd zo’n enthousiast team kan zijn aan de kust als dat er in Leuven is.
Bij deze nogmaals mijn bewondering voor de organisatie.
Waar de theaterproductie Stillen toch bij velen een stukje bij zal dragen aan hun herstelproces.
Een dag georganiseerd  door ANBN, een team van ervaringsdeskundige mensen en vrijwilligers, hun partners en familie.
Hun warmte, respect en eerbied voor de mens in zijn totaliteit zorgen al voor een sprankeltje hoop in het herstelproces van de persoon met een eetstoornis.
Enthousiaste,warme groet
Inge

 

14-57-35-416_640

Multidisciplinaire samenwerking in de aanpak van obesitas.

Multidisciplinaire samenwerking in de aanpak van obesitas.

Dit artikel schrijf ik naar aanleiding van een seminar van Eetexpert.

De dag stond in het teken van hun 15-jarig bestaan en de punten waar ze de komende 15 jaar willen op inzetten. Dit zowel vanuit Eetxpert zelf als van het ministerie uit.
Laat het nu net die multidisciplinaire en totale aanpak  van de mens zijn die me is bijgebleven.

De titel is de bevestiging van waar ik als ervaringsdeskundige al jaren tevergeefs naar op zoek ben.
Vaak krijg je ook te horen als mens met obesitas dat je jezelf laat gaan, dat je geen karakter hebt, dat vermageren toch zo moeilijk niet is….
Ik heb obesitas gekregen ten gevolge van een eetstoornis. Daar wil ik nu niet verder op ingaan.
Wel op die zoektocht naar een multidisciplinaire aanpak van obesitas.
Ook kreeg ik vaak te horen dat een chirurgische ingreep het enige was wat ik kon doen.
Laat dat nu het enigste zijn dat ik niet wil doen.

Focus verleggen van enkel voeding naar enkel beweging.

10 jaar geleden zijn mijn man en ik een bakkerij begonnen. Wat een idee als mens met een eetstoornis om een bakkerij te beginnen…
Mijn eetbuien en obesitas werden natuurlijk door te werken in de bakkerij in de hand gewerkt.
Toen de bakkerij net opgestart was , kwam er een dame van wel 70 jaar binnengestormd en zei “Hou je een prokorn aan de kant. Ik moet nu mijn tram halen want ik wil op tijd zijn in de fitness.”

“Gaat zo’n dame naar de fitness? Op haar leeftijd? Inderdaad , ze ziet er fit en gezond uit, ongeacht haar leeftijd. Amaai, als zij kan sporten , dan kan ik dat ook!”
Dat ging er allemaal door mijn hoofd. Van het één kwam het ander. Ik geraakte aan de praat over het sportcentrum waar ze ging.
Een week later volgde ik ook allerlei groepslessen en liet ik me individueel begeleiden.
Voor het eerst ontdekte ik hoe fijn het kon zijn in je lijf te zitten .
De eerste dagen was het wel zwaar en voelde ik elke spier.

Van enkel beweging naar voeding en beweging

In het sportcentrum gaven ze ook lessen in “Een leven lang slank” volgens het boek van Sonja Kimpen. Ware het nu net die boeken dat ik allemaal al vele malen herlezen had.
Ik kon ook achter haar filosofie  staan. Waardoor ik besefte dat mijn voeding ook onder handen genomen moest worden.

Voor voedingsadvies kon ik in het sportcentrum echter niet terecht en zo ben ik bij de Weight Watchers terecht gekomen. Ik wil niets zeggen over hun visie op gezonde voeding. Alleen werkt het niet voor mij.Ik zat dus nog steeds met de eetstoornis dat eigenlijk aangewakkerd werd.
Ik ging op den duur sporten om ongezonde punten te verliezen in plaats van kilo’s te verliezen.
Ik rekende uit hoeveel minuten ik moest lopen of  crosstrainen of roeien en at dan chips , koeken of andere ongezonde troep. Het gevolg was dat ik een jaar op hetzelfde gewicht bleef bij de WW ondanks het intensieve sporten. Moest ik Pinokio zijn dan was mijn neus ontzettend lang.
Hoe lang kon ik mezelf zo blijven voorliegen?
Normaal toch dat ik op een ongezond gewicht bleef als ik bleef snacken en weinig gezonde voeding at.
Ik at gewoon mijn emoties weg. Meer en meer begon ik dat beseffen en kwam plots op het idee om naar een infoavond in Synergie, het sportcentrum van Sonja Kimpen te gaan.
Ik was helemaal verkocht door haar boeken.Door een programma op tv zag ik dat de aanpak wel eens bij mij zou kunnen passen.

Van enkel voeding en beweging naar het mentale gecombineerd met eten en sport.

Tijdens die infoavond kreeg ik zoveel tips en mental food dat ik besloot om me een jaar te engageren. Elke dinsdag en donderdag ging ik naar Wommelgem. Dit op anderhalf uur rijden van mij thuis. Ik maakte er telkens een dagje voor mezelf van. Een dag van lang rijden in de auto waar ik mooie muziek kon luisteren. Een dag van veel sporten, gezond eten, winkelen, lezen , en mental coaching. Ik heb daar zoveel bijgeleerd over mezelf dat ik die ritten naar daar er telkens voor over had.
Zo kwam hooggevoeligheid , gluten-en lactoseintollerantie,mijn droom therapeut te worden allemaal op mijn pad.
Ik wil een grote pluim voor het sportcentrum van Sonja Kimpen geven. Heel bezielend wordt haar centrum geleid met oog voor de mens in zijn totaliteit.

Sonja zoemde op verschillende dingen in. Voeding, motivatie, rust,ontspanning, behoeften en verlangens… Er waren ook huiswerkopdrachten.
Tijdens mijn opleiding tot therapeut kreeg ik de opdracht een BV te interviewen.
Ik heb zo de kans gekregen om Sonja zelfs midden in de nacht te interviewen. Sonja,moest je dit ooit lezen. Nogmaals dikke merci daarvoor.
Voor mij werkte die methode alleszins. Helaas ligt Antwerpen een heel stuk rijden van de kust en heb ik na een jaar de keuze moeten maken om dichter bij huis hulp te zoeken.

Multidisciplinaire hulp dichter bij huis!

Zo’n 8 jaar geleden dus ben ik dan naar een ziekenhuis  waar ze een groepstraject aanboden gestapt.Zowel beweging, voeding als het mentale zou onder de loep genomen worden.

Uiteraard moest ik een gans traject van diëtist, dokter, onderzoeken doorlopen. Vervelend vooraleer je kon starten, maar nodig. En het was voor het goede doel hé.
Ik wist van de lessen bij Sonja dat mijn overgewicht een veel diepere oorzaak had dan gewoon wat overgewicht en meldde dat direct bij de intake.
Naast de groepssessies met de psycholoog wou ik de psycholoog ook apart spreken.
Tijdens de intake vroeg ik of dat mits betaling uiteraard  kon.De psycholoog kon daar niet direct een antwoord opgeven en ging even polsen bij zijn collega. Hij liet mij zo’n 10 minuten alleen achter in zijn praktijkruimte. Na het wachten kwam hij terug met het antwoord dat ik dan helaas niet zo’n geschikte kandidate was om mee te doen aan zo’n groepstraject…
Daar zat ik dan… vol goede moed ook aan mijn psychische onderliggende reden van mijn obesitas te willen werken. Helaas  kreeg ik de kans niet. Ik vroeg dan of hij geen lijst had van psychologen uit mijn buurt die gespecialiseerd waren in eetstoornissen. Dat kon hij me echter niet meegeven.
Ik kreeg wel de toestemming de adressen over te schrijven , maar officieel mocht  hij geen adressen doorgeven.
Daar kwam ik dan van een kale reis terug thuis. Ja, ik had wel een lijst van psychologen gespecialiseerd in eetstoornissen,maar de moed om verder stappen te ondernemen was me diep in de schoenen gezakt.

 Lancering fitnessclub “Vanaf nu ook obesitastraject”

Het fout omgaan met emoties bleef, het ongezonde snacken bleef, het overeten bleef… en de wil aan mijn obesitas en mijn eetstoornis te ontsnappen bleef….
Vandaar de hunkering wat ik bij Sonja ervaarde dicht bij huis te vinden.

Er moest toch zoiets fijns bestaan aan de kanten van de kust???Toen al zat de kiem erin zelf mensen te willen helpen die een foute relatie hebben met voeding.
Ik bleef verder zoeken en kwam bij een ander sportcentrum terecht. Ze boden ook een programma aan voor obesitaspatiënten waar hun troef was dat ze op de 3 peilers inzetten : voeding, beweging, en het mentale. Ik was verkocht. Precies de boodschap dat Sonja bracht!En dicht bij huis! Supergemotiveerd schreef ik me in.
De keuring voor deelname

Eerst moest ik nog “gekeurd” worden of ik wel mocht meedoen.
Er waren 12 kandidaten en maar plaats voor 10 personen. De kans dat ik er niet bij ging zijn, was dus 2/12. Maar dat ware zorgen voor later. Eerst naar de man die zich van de voeding aantrok. Eerlijk gezegd denk ik dat ik nog meer wist van voeding dan hij.
Ik kan een bibliotheek op mezelf beginnen o.a. met een heleboel  boeken rond gezonde voeding.
Dat koste me 50 euro en ik wist nog niet eens of ik erbij ging zijn of niet…
Volgens hem ging ik er zeker bijzijn. Ik was immers supergemotiveerd.

Vervolgens naar de psycholoog. Opnieuw 50 euro. Ik moest daar een lijst invullen rond eetgewoonten. Ik kende die lijsten van tijdens mijn opleidingen en van het revalidatiecentrum.
Vanuit  ervaring in het ziekenhuis wist ik dat wanneer je te eerlijk bent niet kan aansluiten bij de groep.
Ik besloot dan maar de lijst te manipuleren. De psychologe zei dat er geen enkel probleem was. Dat ik er zeker bij ging zijn. Ze kon geen enkele reden aanhalen waarom ik niet zou mogen aansluiten bij het groepstraject.

Daarna kwam de fysieke test bij de fitnessinstructeur. Opnieuw 50 euro. Maar ja ,die voorschotten waren  normaal gezien in aftrek van het bedrag dat ik dan moest betalen voor het ganse traject.

De week voor de inspanningsoefening had ik een lumbago. Dus de nazindering in mijn rug was nog voelbaar. Door mijn overgewicht heb ik ook veel last van mijn knieën. Als oefening moest ik verschillende keren op en af de step. Uiteraard had ik geen fysiek en was ik snel buiten adem.
Maar dat ging snel beteren als ik aan het programma deelnam.
Tuurlijk, ik zag het al helemaal zitten.Samen met andere mensen in hetzelfde schuitje sporten tegen te kilo’s. Gesteund worden voor mijn eetgewoontes en individuele afspraken kunnen maken met de psychologe.


Vrijdagmorgen 8 uur. “Uw conditie is te slecht”

“Wie is dat zo vroeg?”
De psycholoog van het obesitastraject in het sportcomplex. “Het is om je te melden dat je er niet bij bent.”Mijn wereld zakte in.
“Kan ik dan de reden weten waarom ze mij niet toelaten? Overal zeiden ze ik zeker ging deel kunnen nemen…”
“Het is zeker niets psychisch ( haha, ze moest eens weten…) Maar  je conditie is te slecht.?????”
Moesten mijn ogen uit mijn hoofd kunnen rollen dan was dat gebeurd.Ik stond aan de grond genageld en kon geen woord meer uitbrengen. Er ging vanalles door mijn hoofd.
“ Ja , wat wil je? Morbide obesitas… net een lumbago achter de rug. Voor mijn conditie ging ik toch deelnemen aan dat programma… Ik ging niet zoveel betalen om op mijn lui achterwerk zitten hé.
Ik wil in een gezond lijf zitten en fitter door het leven gaan.En dit samen met anderen.”
Het enige dat ik kon zeggen was dank je wel .Alhoewel een dankjewel na 150 euro en niet kunnen deelnemen aan het programma niet gepast was!

Dus terug naar af. Na de boosheid en teleurstelling die natuurlijk eetbuien in de hand werkten, begon de zoektocht opnieuw.

Terug naar af

Ik vond een revalidatiecentrum waar ze ook een obesitasprogramma aanboden. Met boodschap dat ze een sportprogramma op maat aanboden. En dat was wat ik net nodig had met 2 hielsporen en bekkeninstabiliteit die ik overhield van mijn bevalling.
Het begon weer van vooraf aan.

Bezoek aan de dokter
Onder de scanner om je vetmassa te weten.
Lijstje invullen bij  de psychologe

Bezoek aan de diëtist

Het was een kamertje van 2 op 4 volgestouwd met archiefdozen en dossiers. Nergens kwam er daglicht binnen. Daar kon de diëtist niet aan doen natuurlijk, maar ik voelde me alleszins geen grammetje welkom.
Opnieuw wakkerde dat vlammetje bij mij om zelf mensen te helpen. Ik zag visueel de ruimte voor me en de manier waarop ik naar mensen die een foute relatie hebben met eten zou luisteren.
Na een heel deel norse vragen gesteld te hebben , stelde ze me voor op de weegschaal te staan.
Het zwaard van Damocles hing boven mijn hoofd. Ik wist maar al te goed wat het getal ging zeggen , maar niet wat zij ging zeggen.
“Het geraakt ook wel eens tijd hé dat je er iets aan doet!”
Die kwam binnen! Met man en macht heb ik mijn tranen moeten inhouden.
“Ze moest eens weten dat ik al van mijn dertiende een strijd aanga met mijn lichaam.
Eerst door een vertekend lichaamsbeeld. Later een gevecht tegen overgewicht.
Wist zij veel dat dat hier de zoveelste poging was om als mens multidisciplinair geholpen te worden.”
Vanaf deze zin voelde ik me een stuk vuil omringd door archiefdozen. Naar haar ging ik alleszins niet met plezier komen. Ik ging wel gezond eten voor mezelf , maar toch niet omdat zij vond dat “ Het wel eens tijd is dat ik er iets ga aan doen!”
Deze ervaring werkte natuurlijk weer eetbuien in de hand. De eerste stopplaats was de winkel om een grote zak chips en een pak koeken te kopen en in het naar huis rijden op te eten.

Persoonlijke begeleiding door de kinesist!!!

Toen had ik 2 hielsporen en bekkeninstabiliteit. Ik kon amper op mijn voeten wandelen, laat staan lopen. Het deed al pijn om van de auto naar het revalidatiecentrum te lopen.
Die bekkeninstabiliteit zorgde ervoor dat fietsen, ligfietsen en steppen uiterst veel pijn deed aan mijn rug. Maar dat kon toch geen probleem zijn, aangezien hun slogan was dat iedereen een sportprogramma op maat kreeg.Ik legde mijn situatie dus uit aan de kinesist.
“Doe eerst maar zoals als de rest , we zien dan wel waar we je programma bijsturen.Het roeien lukte  niet en ik mocht de kinesist na 1 minuut al roepen. Bij het stappen en steppen juist hetzelfde verhaal. Op de fiets heb ik maar de pijn verbeten.Ik durfde de kinesist niet nog eens vanachter zijn pc roepen. De eerste les dacht ik dat hij mijn sportschema aan het aanpassen was om op zo’n stickje te zetten dat we in de toestellen moesten steken.
Niets was minder waar want de volgende keren moest ik opnieuw met hetzelfde starten en telkens ontzettend veel pijn verbijten .
“Waar bleef mijn persoonlijk bewegingsprogramma? En dit voor een revalidatiecentrum op maat?”
Ik had meer last van de pijn wat opnieuw eetbuien in de hand werkte dan dat ik vooruit ging.
De 3de week ben ik gestopt met het programma omdat ik voelde dat mijn voeding de spuigaten uit aan het lopen was en ik daar naar mijn gevoel geen enkele persoonlijke begeleiding kreeg.
De laatste dag was  de druppel. Met veel pijn hees ik me op de fiets naast de werkplek van de kinesist. Ik kon meekijken op wat hij aan het doen was achter zijn pc. In plaats van ons persoonlijk te begeleiden was hij naar zijn zeilboten aan het kijken!
Voor mij was dat de zoveelste ontgoocheling en de aanleiding om te stoppen met het programma.

Opnieuw kwam ik van een kale reis terug!

Het vlammetje wordt een vlam dat niet meer gedoofd wil worden!

En het vlammetje om zelf een team op te richten werd steeds groter.
Nu ik zo’n 4-tal jaar afgestudeerd ben als integratief psychotherapeut wil ik me speciaal richten op mensen met een angst -of eetproblematiek. Ik heb dat nooit durven naar buiten brengen omdat ikzelf nog steeds obesitas heb.
Ook omdat ik eigenlijk nog niet wou dat mijn dichte omgeving weet dat ik een eetstoornis gehad heb.
Een kwetsbaar stuk in mezelf.
Kan mijn lichaam mijn droom tegenhouden? Ik zou het jammer vinden dat ik de dingen die ik als ervaringsdeskundige therapeut weet ,alleen maar voor mezelf houd. Ik wil de anderen die in hetzelfde schuitje zitten als ik zat helpen. Het liefst dat ze er geen 30 jaar moeten overdoen wie ze zelf zijn zonder de eetstoornis.
Het vlammetje is sedert gisteren  bij een navorming van Eetexpert nog meer aangewakkerd.
Daar was de boodschap dat ze in de zorg bij eetstoornissen en obesitas willen inzetten op samenwerking tussen de verschillende disciplines.
Zo ook dat ze het verhaal van ervaringsdeskundigen in ze zorg waarderen en willen inzetten.
Awel. Ik ben blij. Ik hoop echt uit de grond van mijn hart dat er overal plekken met de nodige menslievendheid ontstaan waar mensen met obesitas of een eetstoornis als een totaal pakketje aanschouwd worden.

Dat ik daar een steentje kan aan bijdragen zou natuurlijk super zijn. De opstart van een deelwerking van ANBN en een praatgroep voor mensen met een eetstoornis  is daar al een begin van.

Ik ben superblij dat ik als therapeut de werking van ANBN en Eetexpert heb leren kennen.
Beide verenigingen met een warm hart voor de mensen met een eetproblematiek.

Door jullie voel ik me een therapeut met obesitas en niet langer een obees of zwaarlijvig mens.
Door jullie voel ik me een ervaringsdeskundige op vlak van eetproblematieken die dan toevallig werken als therapeut superboeiend vindt .
Door jullie voel ik me een gewaardeerd mens.

Waardoor ik me meer en meer gesterkt voel om van dat vlammetje een stevige vlam te maken.

Mensen multidisciplinair helpen in hun zoektocht naar een gezonde relatie met voeding.

 

Overeten uit angst jezelf te uiten

Angst jezelf te uiten

Vandaag heb ik een enorme stap voorwaarts gezet in het naar buiten brengen van wie ik ben.
Daarjuist heb ik een interview gehad naar aanleiding van een inloophuis rond angst-en eetstoornissen dat ik wil openen.
Ikzelf heb jarenlang  geworsteld met angsten.
Ook was het vinden van een gezonde levensstijl qua voeding, beweging,ontspanning, rust en mind ook een enorme zoektocht.
Dit is uitgemond in een eetstoornis waar ik jarenlang mee geworsteld heb met ernstige zwaarlijvigheid tot gevolg. Daardoor durfde ik nog minder  mezelf tonen aan de buitenwereld. Waardoor ik helemaal niet meer wist wie ikzelf was en de dingen die ik leuk vond helemaal niet meer kon of durfde doen.
Gelukkig heb ik nooit de moed laten zakken  en heb ik blijven zoeken naar een oplossing. Die zoektocht , gesteund door man en kinderen heeft tot nu toe wel geleid naar een positieve geest . Jammer genoeg is het wel een gezonde geest , maar nog niet  een gezond lichaam.
Ik merkte wel wanneer ik in groep iets kon doen, dat dat voor mij dubbel zo motiverend werkte.
Ook had ik enorm veel aan de verhalen van lotgenoten.
Mensen die een foute relatie hebben met voeding  of angsten en zo misschien glijden in een eetstoornis worden vaak van her naar der gestuurd voor hulp.
Ikzelf heb obesitas in een zeer hoge graad. Het enige waar ik me sedert mijn 13 jaar al op focus zijn de kilo’s, het cijfertje op de weegschaal. Gelukkig is die tijd voorbij.
Maar hoe meer ik begon diëten, hoe minder ik het volhield, hoe meer eetbuien ik kreeg.
Zo’n  10 jaar  geleden beslisten mijn man en ik om een bakkerij te beginnen. Wat een idee!
Misschien was een kledingzaak gemakkelijker geweest om wat vroeger een gezonde relatie met voeding te krijgen. En misschien wat minder zwaarlijvig te zijn.
Dankzij de bakkerij heb ik ook kunnen opnieuw studeren. Mijn droom om als therapeut te kunnen werken kan ik nu ook laten uitkomen.
Ik wist dan ook niet wat ik nu weet en was dan al die leuke mensen en momenten nog niet tegengekomen op mijn pad.
Dan zou ik waarschijnlijk ook nooit op het idee gekomen zijn inloophuis voor eetproblematieken op te starten aan de kust komen.
Dit artikel hier nu posten is nog een stap in de goede richting om volledig los te komen van angst van wat de anderen denken. En gewoon te gaan voor mijn eigen behoeften en verlangens. fly your own way