Hoe gedachtenstroom stopzetten?

Hoe kan je gedachten stopzetten?

Na de lezing over faalangst kwam de vraag : “Hoe kan je gedachten stopzetten?”

Ons menselijk brein is zo meesterlijk geschapen dat we ontelbare gedachten krijgen gans de dag en soms ‘s nachts lang. Wanneer dat leuke, boeiende, creatieve gedachten zijn is dat meestal niet zo erg. Tenzij de slaap eronder lijdt natuurlijk.

Maar als het piekergedachten en doemgedachten zijn  dan wil je die meestal zo snel mogelijk weg.
Wat je wel al wist waarschijnlijk is dat wat je aandacht geeft ,groeit.
Als je een zaadje van een tomaat geplant hebt en je geeft dat warmte en water dan groeit dat.
Dit gaat net zo met onze gedachten. Dat wil zeggen dat de piekergedachten steeds groter worden want je geeft ze aandacht. Het gekke is dat je probleem daar eigenlijk niet mee opgelost is.
Om dingen op te lossen is actie nodig en ga je best naar de doe-modus. In de pieker-modus blijf je bij de pakken zitten en ben je in de zit-modus.

Ga van zit-modus naar doe-modus.

Dus ben je je bewust van je zit-modus en piekergedachten… onderneem dan actie.
Doe iets waar je je gedachten moet bijhouden en combineer dat met een lichamelijke activiteit.
Zo worden beide hersenhelften aangesproken.
vb. een muziekinstrument spelen, naaien, breien, timmeren, tuinieren,…
Trek je wandelschoenen aan of neem je fiets en ga naar buiten of trek een loopspurtje.
Zuurstof werkt verhelderend.
“Ja,maar zelfs als ik loop,wandel of fiets dan nog blijf ik met die gedachten bezig in mijn hoofd.”

Dat kan want het is niet omdat je lichamelijk bezig bent dat je gedachten automatisch uitgeschakeld worden. Je kan ze wel bewust mislijden.
Je bent dus aan het fietsen langs de dijk. Of aan het wandelen in het bos of langs de velden.
Gebruik al je zintuigen en benoem luidop of stilletjes in je hoofd wat je allemaal opmerkt.
Voel de wind die snijdt tegen je benen.
Hoor het schreeuwen van de meeuwen.
Zie hoe een scholekster als een raket door de lucht vliegt en meedeinend op de wind als een zweefvlieger hangt in de lucht.
Proef het zilte van de zeelucht.Ruik het mos op de paadjes.
Snuif de geur van vallende blaadjes op.Zie de eerste lentebloesems.
Voel de regen druppelen langs je wimpers op je wangen.
Benoem dit alles en wees dankbaar voor al die mooie dingen die je tegenkomt.
Je kan maar aan 1 iets tegelijk denken…

Ik hoor je nu al zeggen: “Ja, maar ik woon in het stad…. Ik kan toch moeilijk die stinkende lucht van de uitlaatgassen leuk vinden om in te ademen.”
Helemaal juist. Maar ook in de stad kan je een wandeling maken.
In plaats dat je op een terrasje zit en mensen observeert ,wandel je en observeer je mensen.
Verzin er verhaaltjes bij. vb. “Die man komt van zijn werk,…ah hij heeft een boeket rozen bij.
Hij gaat misschien op bezoek bij zijn bejaarde oma die 94 jaar oud is vandaag…Straks gaan ze samen een warme koffie drinken.”
Je kan maar aan één ding tegelijk denken. Dus als je je gedachten naar de dingen in je omgeving verplaatst,ben je eventjes niet meer bezig met je eigen piekergedachten. En ontspan je eventjes.

Angst en dag van de muziek

Dag van de muziek.

Hoe helpende gedachten je stresslevel en angstniveau kunnen doen dalen.

21 juni is niet alleen de langste dag van het jaar maar ook de meest muzische.In de luchthaven van Oostende staat er  een piano.
De mensen die werken op de airport wilden deze dag niet onopgemerkt voorbij laten gaan en vroegen ons hun inkomhal op te vrolijken met wat leuke deuntjes op de piano.

2 vliegen in één klap.
Hen een plezier doen en extra oefenmomenten voor #speelhethard
Toen ze me vroegen of ik ook wilde komen spelen, was ik meteen enthousiast.
Ik zei direct ja zonder te denken aan de eventuele stressfactor die
daar misschien mee samengaat.
Dat enthousiasme gaat vandaag toch gepaard met de nodige zenuwen en toiletbezoeken voor vertrek.
Onder een tropische warmte van 29 graden.
Wat vrij uitzonderlijk is aan de kust, vertrek ik naar Oostende.

Terwijl ik parkeerplaats zoek, zie ik 6 gewapende agenten aan de inkomhal.

Mijn stresslevel begint te pieken.
Niet om te spelen, maar er bekruipt me een gevoel van onveiligheid.

Met het incident van gisteren dat plaatsvond in het station te Brussel in mijn achterhoofd stap ik de hal binnen.

De piano trekt onmiddellijk mijn aandacht en de gedachten van angst voor een aanslag verdwijnen als sneeuw voor de zon.Met deze temperaturen gebeurt dat in een wip.

Welke elementen zorgen dat de stressfactor hoger wordt?

Mijn vroegere leerkrachten piano staan in het publiek.
Er worden filmpjes en foto’s gemaakt.
Die stoere gewapende  politieagenten staan te luisteren.
Ik weet dat de stukken nog niet helemaal perfect af zijn.
Het is een andere piano dan thuis.
Raar maar die toetsen staan precies veel dichter op elkaar.
De warmte.

Gelukkig waren de passagiers al ingecheckt en opgestegen.
Dus zoveel luisterende oren en ogen waren er niet.
Stressfactor was dus al wat gedaald.

Hoe voel ik de stress in mijn lijf?
Trillende handen, plakkende vingers ( en dit niet alleen omdat het tropisch warm is)
Veel sneller beginnen spelen.
Slordig spelen.Fouten maken, ja ongelofelijk veel fouten maken.
Vanaf het moment dat ik voel dat mijn vingers plakken en ik fouten begin te spelen,
zit ik niet meer in de muziek en “brokkel” ik nog meer.
Normaal gezien komen er dan ook gedachten.

Welke niet helpende gedachten bij stress/angst?
Waar ben ik aan begonnen? Ik zou er beter mee stoppen…
Amaai wat moeten ze wel niet denken,de juffen, van al die fouten…
Wat denkt zij wel, ze kan niet eens spelen…
Ik ga dat nooit kunnen.
Ik maak altijd fouten onder stress.

Herkenbaar?
Maar mijn hoofd was vrij van gedachten.
Ik heb “gewoon” gespeeld en bewust ervaren.
Raar maar waar. Ik heb het gezien als een uitdagend oefenmoment.

Hoe niet helpende gedachten ombuigen naar helpende gedachten
Ik dacht :
“Dat heb ook toch ook maar gedurfd.”
“Terzelfdertijd : er is nog veel werk aan de winkel.”
“Ik zal nog eens naar hier komen om uit mijn comfortzone te oefenen.”
“Als mijn stuk “perfect” is , dan neem ik het hier nog eens op.”
(Wetende dat perfectie moeilijk na te streven is want perfectie bestaat niet.)

Achteraf blijkt dat de mensen die geen jota kennen van muziek
de fouten  niet eens opmerken en ook graag piano zouden kunnen spelen.
Dat is een geruststelling,
niettegenstaande ikzelf ontzettend goed die fouten gehoord en ervaren heb en daardoor heel goed weet welke weg er nog af te leggen is.

Conclusie : Stressfactor staat opnieuw op 0 en oefenfactor op 10 😊

Dit dankzij helpende gedachten.

Heb je ook vaak last van niet helpende gedachen die je droom in de weg staan?
Wil je ze leren ombuigen naar helpende gedachten.
Ik kan je daarbij helpen.
Neem gerust contact op per mail  inge@desoulsleutel.be of 0477 18 93 91

angst en ADHD

Angst voor de gevolgen van ADHDscreen[1]
Mijn kind, leerling, partner heeft ADHD … En nu?

Vaak voel je het al veel langer dan voor de diagnose ADHD gesteld is.
Jouw kind is drukker dan de rest, jouw leerling kan zich moeilijker concentreren, jouw partner vindt zo weinig rust… Hoe kan je het beste als leerkracht of ouder reageren als je kind door het leven gaat met een diagnose ADHD?

Naar aanleiding van een zeer boeiende avond rond ADHD heb ik er een artikel over geschreven. De lezing werd gehouden door Marc Derudder voor vzw ZitStil

 

 

ADHD komt niet enkel voor in onze maatschappij , bij de herdersvolkeren en de natuurvolkeren hebben evenveel mensen ADHD als bij ons.
Het is een neurobiologische aandoening.

MBD : minimal brain damage/dysfunction. Een dysfunctioneren van de hersenen.

Attention deficit hyperactivity disorderADHD staat niet voor Alle Dagen Heel Druk

Het is een onnauwkeurig werken van de coördinatiecentra van de hersenen.
De prikkeloverdracht in de hersenen gebeurt niet zoals het hoort.
Verschillende werking en andere vorm van de hersenen.

Erfelijk.

NIET verkeerde opvoeding of verkeerde voeding. MAAR deze spelen wel een heel belangrijke rol. Het heeft natuurlijk gevolgen als je met ADHD in een gezin met of zonder structuur opgevoed wordt. Of als je hele dagen cola drinkt.

questions-1014060_640

Verschillende vormen van ADHD

  • Overwegend aandachtsregulatieproblemen ADD : officieel bestaat die diagnose niet. 1/3 van de ADHD populatie

Als een broer of een zus ASS heeft dan is er een grotere kans dat nog iemand uit het gezin ook ASS of ADHD of nog een andere stoornis heeft want het is erfelijk bepaald.

Hoe intelligenter , hoe meer de kinderen kunnen wegstoppen dat er een probleem is en dat ze met een of andere stoornis te kampen hebben.

Ze doen verder op hun natuurlijke intelligentie en hebben nooit leren studeren.
Bij testing wordt het kind ook uit de normale context van een klas genomen.
Het wordt 1 op 1 getest en vaak zal het daar perfect functioneren.
Maar laat datzelfde kind met prikkels van de klas dezelfde test maken, dan kan er een significant verschil zijn.
Het dysfunctioneren laat zich vooral zien als er dingen gecombineerd moeten worden. Als er afzonderlijke dingen geoefend moeten worden, zal het waarschijnlijk wel lukken. Gecombineerd al wat moeilijker. Vb allemaal plusoefeningen of allemaal minoefeningen.

Kenmerkend is ook dat de leerstof de ene keer wel lukt en de andere dag het helemaal niet lukt.
Dit is geen teken van onkunde of onwil van het kind.

  • 2/3 van de gevallen is van het gecombineerde type
  • Overwegend hyperactiviteit en impulsiviteit. Dit is het kind dat perfect de les kan meevolgen, ongeacht wat hij nog allemaal aan het doen is.
    Hij luistert terwijl hij rondloopt, het potlood slijpt. 5à7 % van de bevolking

Studies wijzen uit dat er in de Westhoek meer relatine verbruikt wordt dan in de andere kanten van het land. Hoe dat komt , zijn ze nog aan het uitzoeken.

Symptomen van aandachtsproblemen

  1. Onvoldoende aandacht voor details vb. 5-2= 7 Het kind heeft niet opgemerkt dat het plus is i.p.v. min. Autorijden is ook niet zo’n eenvoudige klus.
  2. Maakt vaak verstrooidheidsfouten. Is dat dan een reden om naar het buitengewoon onderwijs te gaan????
  3. Lijkt niet te luisteren …concreet vb. van papa die het huiswerk opvraagt van de zoon.
    De zoon loopt heel de living rond en wandelt naar de keuken om een glas water in de schenken. Intussen antwoordt hij steeds op de vragen van zijn vader. Hij is ook bij de pinken.
    Van diezelfde jongen wordt dan verwacht dat hij 8 uren stil op een stoel kan zitten in de klas??
  4. Gemakkelijk afgeleid
  5. De prikkels komen niet allemaal juist toe. De filters werken niet. Alles is voor hem even belangrijk. Zo is het in de klas vaak moeilijk kiezen naar waar zijn aandacht gaat. De vogels, de vlieg, de tikkende klok, iemand in de gang, de juf vooraan, de teksten naast het bord….
  6. Houdt moeilijk de aandacht vast
  7. 1 iets tegelijk vragen. 1.Neem een blad papier.2.Neem je balpen. 3.Lees de eerste vraag…. Met een checklist laten werken. Laten afvinken wat hij al allemaal gedaan heeft.
  8. Volgt moeizaam aanwijzingen op
  9. Hij vermijdt taken of slaagt er niet in ze af te werken. Taken zonder duurtijd , kunnen soms heel lang duren.
  10. Vb. in de agenda staat het huiswerk : 5 sommetjes maken en documentatie verzamelen. Het kind kan zelf niet filteren wat er het belangrijkste is om te maken. Het kan gerust een uur documentatie zoeken. Als lkr. Kan je dus best zetten en het mag max. 15 min. duren.

Aandachtsproblemen/organisatie

  • Kan moeilijk organiseren Wanneer wat studeren? Wanneer iets herhalen?
  • Raakt vaak spullen kwijt.
  • Is vergeetachtig. En dit gaat echt niet alleen om huiswerk of dingen die hij eigenlijk niet graag doet. Zo kunnen ze de afspraak met hun lief vergeten.
    Of een mevrouw vergat eens dat ze een weekendje short-ski geboekt had.

Symptomen van hyperactiviteit

  • Overbeweeglijk : rennen, klimmen
  • Kan niet stil zitten
  • Beweegt voortdurend handen en voeten ( sommige zelfs ‘s nachts)
  • Draaft maar door. Sociale vaardigheden lijden eronder. Te blij, te enthousiast, te kwaad,…

Symptomen van impulsiviteit

  • Antwoorden veel te vlug, nog voor de vraag gesteld is.
  • Kan moeilijk zijn beurt afwachten. Bij uitstap lopen deze kinderen dan ook vaak voor. Op te lossen door te zeggen : tot aan de deur, tot aan de trap
  • Verstoort vaak activiteiten van anderen of dringt zich op.

Wanneer de uitspraken voor 6/9 gevallen op lagere schoolleeftijd en 5/9 vanaf 17 jaar kloppen dan  kan de arts bepalen of het kind/jongere/volwassene ADHD heeft in lichte, matige of ernstige mate.

Het moet ook gedurende minstens 6 maanden voorkomen.

In een mate die onaangepast is.

Verschillende symptomen van onaandachtig of hyperactief/impulsief gedrag moeten aanwezig zijn op meerdere terreinen vb. school en thuis en de sportclub of de jeugdbeweging, …

Ontwikkelingsstoornis

  • Kleuter
    – kan moeilijk tot spel komen
    – Veel wisselende activiteiten
    – Korte activiteiten
  • Lagere schoolleeftijd
    – Korte taakspanne
    – Leert moeilijk uit ervaring. Zo kan het zijn dat lezen , tafels , automatisatie langer duurt
    – Hyperactiviteit, motorische onrust
  • Puber
    – Presteert niet volgens verwachtingen
    – Organisatieproblemen
    – Verlate maturiteit. Iemand van 18 jaar die zich nog gedraagt als een 15-jarige.10-jarige als 7-jarige
    Het gedrag qua leeftijd  kan gemakkelijk tot ¼ van de kalenderleeftijd verschillen.
  • Volwassene
    – Ongeveer de helft van de mensen met ADHD blijft problemen hebben als volwassene. Vb. vaak verhuizen, vaak andere partner , vaak ander werk
    – Uitstelgedrag
    – Problemen met impulsiviteit
bubble-gum-438404_640

Gevolgen voor iemand die ADHD heeft

  • Leert onvoldoende uit herhaling
  • Leert onvoldoende door ervaring
  • Leert onvoldoende door het leggen van verbanden
  • Wordt constant getaxeerd op de gevolgen van zijn daden en niet op zijn goede bedoelingen
  • Velen hebben een heel slecht geschrift
  • Komt heel zelden alleen voor. Vaak is er nog comorbiditeit met andere stoornissen zoals :
    • Oppositionele gedragsstoornis
    • Antisociale gedragsstoornis
    • Stemmingsstoornis
    • Angststoornis
    • Problemen met de motoriek
    • Leerstoornissen ( dyslexie, dyscalculie)
    • Tic stoornissen
    • Middelen misbruik
    • Autismespectrumstoornis

ADHD is contextgevoelig

Symptomen worden verzwakt door : structuur,nieuw, boeiend, aandacht,toezicht,beloning van het positieve, positieve bekrachtiging

Symptomen worden verstrekt door : chaos, drukte, te weinig slaap , geen structuur, saai, dominantie

 

 

meeting-1015313_640

Functionele beperkingen

Voor de jongere zelf

  • Routineactiviteiten
  • Zelfredzaamheid
  • Relationele problemen
  • Emotionele problemen
  • Negatief zelfbeeld, faalangst,depressie
  • Gedragsproblemen

Voor het gezin

  • Conflict tussen ouders in de aanpak
  • Sociaal isolement
  • Problemen met broers en zussen
  • Negatieve interactiepatronen(stress)
  • Erfelijkheidsfactor kan extra druk leggen op 1 of beide ouders ( als je vraagt aan de ouder om te helpen met de boekentas te maken en de ouder heeft zelf ADHD dan kan dat een moeilijke klus zijn…)

Voor de school

  • Leeftijdsachterstand
  • Watervaleffect
  • Negatieve interacties met leerkrachten

De weg naar een diagnose

  • Intakegesprek
  • Vragenlijst : vul deze alleen in (als je een duo-partner hebt, want de situatie kan totaal verschillend zijn. Een ander interesseveld, ander tijdstip van de dag, andere persoon)
  • Multidisciplinair onderzoek:
  • intelligentie aandacht,geheugen,organisatie,schoolvorderingen,werkhouding,motoriek,…
  • Bespreking
  • Advies aanpak/behandeling

Aanpak : persoon met ADHD

  • Psycho-educatie : wat zijn de persoon zijn sterke kanten en zwakke kanten
  • Psychosociale behandelingen:
  • Gedragstherapie
  • Cognitieve therapie/zelfinstructietraining : vb. de beertjes van Meichenbaum, dit kan je voor alle leeftijden blijven gebruiken
    Een plan leren maken. Leren hoe ze iets kunnen oplossen.
  • Zichzelf tot rust leren brengen. Dat kan evengoed door te voetballen, te knutselen, te lezen. Het is een foute gedachte dat die kinderen alleen maar tot rust kunnen komen door een blokje rond de speelplaats te lopen.
    Met het kind nagaan waarmee hij tot rust komt. Is dat een boek lezen over de middag i.p.v. voetbal dan is dat ook goed.
  • Goede hobby’s zoeken , die passen bij het interesseveld van de persoon
  • Andere begeleidingen voor de gevolgen van ADHD of voor de bijkomende stoornissociale vaardigheidstraining, studiebegeleiding)
  • Zoals : kinesitherapie, logopedie, psychotherapie, relaxatietraining,
  • Medicatie
    Het is geen leerpil , maar een leefpil.
    Het zal niet direct voor betere resultaten zorgen , maar wel voor een leefbaarder leven, met misschien als gevolg betere resultaten.
    *Geneest niet
    * Werkt niet altijd even goed
    Als je merkt dat het kind heel beweeglijk is : niet zeggen : “Heb je je pilletje niet genomen?”
    Maar knoop er een gesprek mee aan. Misschien is er ook nog een andere reden. Je kan wel zeggen dat je merkt dat hij zich minder kan concentreren.
    * Altijd onder begeleiding en in combinatie met opvoedkundige ondersteuning en psycho-educatie
    * Hersenwerking wordt gestimuleerd om de prikkels te kunnen neutraliseren
    * Neemt niet alle problemen weg
    * Is een onderdeel van de behandeling
  • Zorg voor een goede plaats in de klas
  • Kan naast de leerkracht zodat je die steeds aanwijzingen en bekrachtiging kan geven.
  • Kan achteraan zodat hij niet steeds achter zich moet kijken.
  • Plaats waar de medeleerlingen niet gestoord worden
  • Zorgen als leerkracht dat je zelf niet geërgerd wordt
  • Zorgen dat bewegingen gekanaliseerd worden. Vb. elastiekje rond de pols doen . Je mag ermee spelen , maar niet schieten en stuk maken
  • Grenzen stellen aan geluid
  • Lesgeven is nog steeds een groepsgebeuren à de draagkracht van de leerkracht en de school moet mogelijk zijn
  • Opmerkingen gaan over het gedrag van het kind , niet over het kind zelf. In de ik-vorm spreken. Vb. Ik vind dat je te luid praat en dat stoort de groep.
  • Als iemand voortdurend onderbreekt om vragen te stellen . Dit is vaak omdat ze voor dat onderdeel heel veel interesse hebben. vb. 3 krijtjes geven. Gedurende de les mag hij 3 krijtjes gebruiken. Telkens hij een vraag stelt , geeft hij een krijtje af.
  • Een bepaalde oplossing helpt misschien slechts tijdelijk, of misschien enkel in die situatie bij die leerkracht. Overdracht is heel belangrijk.

Psycho-educatie op school

  • Leerling met ADHD informeren en begeleiden ( in de mate van het mogelijke)
  • Leerkrachten :informeren
  • Medeleerlingen: informeren : wel opletten voor pesten.

Liedje van kinderen voor kinderen over ADHD
https://www.youtube.com/watch?v=_K-m-jLjmtQ

Structuur aanbieden

       Structuur in tijd

  • Lessenrooster
  • Onderdelen van een les
  • Duur van een opdracht erbij zetten. Vb.15’ of ze zijn misschien urenlang met iets bezig dat niet zo belangrijk is
  • Begeleid overgangssituaties : vb. materiaal wegstoppen
  • Bereid ongekende activiteiten voor vb. uitstap : zeggen dat hij altijd in dezelfde zaal moet rondlopen als de leerkracht. Bij een teken van de leerkracht dat ze veranderen van zaal , meegaan
  • Ze werken zoals een dieselauto: veel tijd nodig om op te starten. Soms kunnen ze ook hyperfocussen als ze veel interesse hebben in dat onderdeel

    Structuur in materiaal
  • Op de blaadjes met een achterkant : zie ommezijde plaatsen. Zo weten ze dat er nog een vervolg is.
  • Schema’s/samenvattingen helpen maken. Zij weten niet wat belangrijk is.
  • Boekentas helpen maken. Ofwel nemen ze niets mee, ofwel nemen ze alles mee uit schrik iets te vergeten.
  • Eens  samen orde scheppen in boekentas , pennenzak , locker. Alleen lukt het hen moeilijk.Structuur in de opdrachten
  • Duidelijk geformuleerd
  • Opgesplitst in deelopdrachten
  • Checken of de opdracht begrepen  is
  • Geef start-opdrachten i.p.v. stop-opdrachten. Vb. Leg je balpen neer i.p.v. stop met het knipperen van je balpen
  • Geen opdrachten in  vraagvorm. Vb. Ik wil dat je nu met oefening 5 begint. Niet : “Wil je nu beginnen met de oefening?” Gegarandeerd kan je er een antwoord op krijgen. Vb. “Ik ga het thuis wel maken.” De persoon met ADHD weet dan ook niet wat daar fout aan is.

    Communicatie
    Naar de leerling
  • Gebruik plustaal : verwijst naar de toekomst en beschrijft wat je verwacht.
  • Geen mintaal : verwijst naar het verleden, beschrijft het ongewenst gedrag.
  • Gebruik ik-taal : legt de verantwoordelijkheid bij de leerkracht en niet bij de persoon met ADHD vb. Ik wil nu dat je stopt met je buur te duwen. Ik wil dat je gaat zitten op je stoel.Naar de ouders toe :
  • Duidelijk, concreet en niet oordelen. Je praat over het gedrag en niet over de persoon.
  • vb. “Hij praat graag.”   Niet: “Hij is een babbelaar.”
  • Ook altijd een positieve boodschap meegeven.
  • Respect tonen voor de vaardigheden van de ouders.
  • Zelf de eerste stap zetten.

Wat bij ongewenst gedrag?

  • Leerlingenvolgkaart waar 1 werkpuntje opstaat om aan te werken. Dit wordt elke dag in de voormiddag en in de namiddag besproken.
  • Vermanend oogcontact.
  • Deel de leerlingen mee wat je als storend ervaart.
  • 1. Leg je agenda op de hoek van je bank  2. Bij een volgende overtreding neem je als leerkracht de agenda en leg je die op de vensterbank. 3 Je neemt de agenda en legt die op jouw bureau om er straks een nota in te schrijven.

Mensen met ADHD zijn ook…

Gevoelsmensen, creatief, onbevangen, spontaan en openhartig, energiek ( alleen kunnen ze die moeilijk doseren), ontzettend enthousiast, origineel, humoristisch. Ze zijn tewerkgesteld  in alle soorten beroepen , zorgsector,  technici, ingenieurs, kunstenaars, directeurs, … Kortom het is niet omdat je ADHD hebt dat je niet voor je eigen dromen kunt gaan. Waar een wil is, is een weg. Het is ook niet omdat je ADHD hebt dat je naar het BSO moet.

Zelfs in de hogescholen en op de universiteit wordt er rekening gehouden en kan je aanpassingen krijgen om je examens af te leggen

Link naar liedje van Kinderen voor Kinderen over ADHD
https://www.youtube.com/watch?v=_K-m-jLjmtQ

www.zitstil.be

Loslatende kunstvan niet meergissen naar dat ene antwoord (2)

 

adhd_druk_a4_nietgeel001-page1-724x1024[1]

Eetstoornissen, ANBN en “iedereen beroemd”

Voor ANBN heb ik samen met enkele anderen een muziekmarathon georganiseerd.
Het was een heus succes.900 euro konden we schenken aan het goede doel.

De muziekmarathon “muziek verenigt” heb ik samen met enkele anderen afgesloten door een dagje door te brengen in De Schorre Te Boom.10649923_951799474895157_6688034805601828754_n

 

Iedereen Beroemd

We werden gecontacteerd door het tv programma “iedereen beroemd”  van de zender één. Ze wilden een reportage maken over onze actie dat we gedaan hebben voor het goede doel ANBN. Ze waren vooral benieuwd naar de link muziek en eetstoornissen.

In de namiddag werden Basil , Miel en ik opgenomen voor iedereen beroemd. Spannend …..op TV komen. Spannend… muziek maken terwijl er mensen dat kunnen zien en horen.
Ze zeiden ons wel uitdrukkelijk aan de telefoon en ook tijdens de opnames zelf dat ze niet met zekerheid konden zeggen of het uitgezonden ging worden. Ook konden ze niet zeggen of we als sfeerbeeld of voor 30 seconden of ietsje langer in beeld gingen zijn.
Een ervaring opdoen van opnames voor iedereen beroemd was voor mij al voldoende. Moest het niet uitgezonden worden, dan had ik toch eens achter de schermen geweest van Music for Life en kon ik me eventjes inleven in een rol als echte artiest. Dat alleen al is voeding voor mijn ziel.
Voor Miel en Basil ging ik het jammer gevonden hebben moesten ze niet in beeld gekomen zijn.

Micromoment van 8-jarig meisje voor overleden papa

Onze actie ging teniet bij het zien van dat micromoment. Ook de opnames waren even niet meer onder mijn aandacht.

Muisstil werd het op de weide bij een micromoment van meisje dat papa verloor aan longkanker.
Toen we ons gingen aanmelden met ANBN in de tipi voor de acties was er plots een heel serene, stille sfeer.

Een 8-jarig meisje had een micromoment waarop ze vertelde dat ze centjes had ingezameld voor mensen die longkanker hadden. Dit omdat haar papa in april gestorven was aan longkanker. Met woorden kan ik hier onmogelijk de sfeer beschrijven. Overal op heel het veld werd het muisstil. Iedereen leefde mee met de mama en de kindjes. Toen de radiopresentatrice zich verontschuldigde omdat ze weende , antwoordde de kleine meid” Het is niet erg.” Ontroering en een dikke krop in de keel van heel veel aanwezigen.

Warmte

Dat is iets dat ik in mijn hart meedraag van een dagje Boom en onze muziekmarathon. Warmte.
Warmte van woorden
Warmte van liedjes
Warmte van acties
Warmte van mensen
Warmte van toevallige ontmoetingen

Opnames voor iedereen beroemd

Miel en Basil en ik hadden “Rudolf het rode rendier” voorbereid. Om wat in de sfeer van kerst te komen hé.
Miel en Basil , 2 toffe kerels die ik amper 2 weken voor de muziekmarathon gecontacteerd heb. Ze speelden 5 december de pannen van het dak. Dat deden ze nu opnieuw. Alhoewel er aan tipi’s geen pannen zijn…

De opnames gebeurden tussen de tipi’s aan het water. Leuk om te mogen wandelen en muziek te mogen maken op plaatsen waar iemand anders eventjes niet mag komen. We moesten doen alsof we een het repeteren waren,toevallig daar … 🙂

Voor de opnames was ik echt zenuwachtig, maar tijdens de opnames ben ik zo in het moment kunnen gaan dat het een ongeloofelijke ervaring geworden is.

Mijn man had foto’s getrokken, maar helaas stak er geen kaartje in het toestel. Iets waar ik vroeger heel boos voor ging zijn. Nu had ik zoiets van ” het is dat het zo moest zijn. De herrinnering zal dus voor altijd in mijn hart blijven.”
Noch met woorden, noch met beelden kan ik omschrijven hoe het voelde om deze dag te kunnen meemaken. Dit dankzij een lumineus ideetje van een muziekmarathon.

Voor het eerst op tv

Ah nee, de tweede keer. Ooit geleden ben ik eventjes in beeld gekomen toen we de stoel gevonden hadden in de duinen. Ook een hele leuke ervaring. Maar dit doet nu niet terzake.

Op kerstavond kwam ik enkele seconden in beeld. “Dit is mijn energiereep.” zei ik ,terwijl ik mijn dwarsfluit toonde.

Raar,om jezelf op Tv te zien. Dan pas begonnen de kriebels en de vragen te komen.Vragen waar geen antwoord op was want ik had niets meer in de hand. Wat er uitgezonden wordt heb je helemaal niet in de hand.

“Wat zullen ze uitzenden? Hoe zullen ze het uitzenden? Hopelijk tonen ze Miel en Basil? Hopelijk kom ik niet belachelijk over? Hopelijk klinkt het spelen op de dwarsfluit een beetje?Ik heb toch niets verkeerd gezegd? Ik heb toch niemand in het foute daglicht gebracht?…”

Welke boodschap wou ik brengen?

De opnames hebben anderhalf uur geduurd en van daaruit knippen en plakken ze wat er gezegd is tot een geheel van anderhalve minuut.

De ploeg haalt dan voor hen eruit wat zij boeiend vinden om te brengen voor het grote publiek.
Ik kan me in hun reportage vinden, maar ik vond het ook boeiend te vertellen dat:

  • We amper in 8 weken tijd een heuse muziekmarathon georganiseerd hebben
  • Dat we 900 euro opgehaald hebben
  • Dat het goede doel ANBN is
  • Dat ANBN een verenniging is voor mensen met een eetstoornis of hun omgeving
    ( vrienden , familie, hulpverleners)
  • Dat ANBN in Leuven een inloophuis heeft.
  • Dat je sedert november in De Soulsleutel te Westende terecht kan voor een deelwerking van ANBN
  • Dat je daar terecht kan om je verhaal te doen, creatief bezig te zijn, boeken te ontlenen….
  • Dat er een praatgroep is voor lotgenoten met (een vermoeden van) een eetstoornis.
  • Dat ik van mijn eetstoornisgedachte af ben door dingen te doen die ik graag doe. Door te leven in het nu. Door minder perfectionist te zijn. Door zelfvertrouwen te krijgen. Door van mijn faalangst af te geraken…
  • Dat mijn dwarsfluit het begin was van een nieuwe weg die ik nu bewandel… namelijk mensen coachen die worstelen met angst-of eetproblematieken.
  • Dat mijn leven niet meer op dieet staat , maar dat ik ten volle geniet van wat ik nu allemaal doe. Dit zonder dat ik moet wachten op het perfecte maatje.

Maar dat werd geknipt 🙂
Ook vonden ze Wendy blijkbaar beter passen dan Inge 🙂

Warme groet
Inge

 

 

Wil je iets? Ga er dan voor!”Muziek verenigt” voor Music For Life

Music for Life “muziek verenigt”

Wil je iets_Ga er dan voorZorg dat het gebeurt.Het enige wat zomaar uit de lucht komt vallen isregen (2)

Op 5 december 2015 heb ik samen met enkele enthousiaste mensen een muziekmarathon georganiseerd voor het goede doel.Uiteraard was het goede doel ANBN. ANBN (anorexia nervosa, boulemia nervosa) is een vereniging dat mensen en hun omgeving met eender welk vorm van eetstoornis op weg willen helpen in hun herstel naar een leven zonder eetstoornis. Sedert 14 november ben ik de drijvende kracht achter de deelwerking ANBN te Westende in De Soulsleutel.

Een kleine 2 maanden geleden kwam ik op het lumineuze idee een muziekmarathon te organiseren voor het goede doel. De eerste persoon die ik contacteerde was de dj.
Hij zei direct ja en was dolenthousiast om mee te helpen.
Dit gaf me een boost om door te gaan met mijn idee.Daardoor durfde ik het in de concertband te gooien waar ik dwarsfluit speel. Daar er verschillende leden zijn die in meerdere muziekverenigingen spelen dacht ik dat dat een koud kunstje ging zijn…

Maar eerst hadden we een datum en een zaal nodig. In de verschillende gemeentes vingen we bot. Ofwel waren de zalen al verhuurd, ofwel duurde het enkele weken vooraleer we wisten of de zaal voor ons was. Aangezien we aan de deelnemers een datum en een plaats moesten kunnen doorgeven kwamen we op het idee om het aan de directeur van Stella Maris Nieuwpoort te vragen.

We zijn er superenthousiast onthaald geweest en hij stemde toe. We mochten de zaal en verschillende benodigdheden kosteloos gebruiken. Op de koop toe kregen we er een ICT-leerkracht gratis bij… 🙂

Tot dan verliep alles op wieltjes… Helaas botste ik op verschillende obstakels.
De harmonie waar ik in speel zag hun deelname helemaal niet zitten.

De muzikanten die in verschillende verenigingen spelen , hadden die dag ook al optredens omdat het Cecilia was. Dit is de patroonheilige van de muziek en dat moet gevierd worden hé. Dus… weinig mensen waarvan ik in eerste instantie dacht dat ze mee gingen kunnen en willen musiceren voor het goede doel.

Maar , ik liet de moed niet zakken en zocht samen met twee toffe meiden muzikanten die voor het goede doel wilden spelen. Zo kregen we toch een gans programma samen.

Een programma is één, maar Sabam en de verzekering was twee. We wilden absoluut onze broek niet scheuren aan dat zotte idee van een muziekmarathon waardoor we besloten op sponsortocht te gaan.

Het zou nogal hilarisch zijn dat we voor het goede doel iets met muziek willen doen en dat we niets overhouden doordat Sabam roet in het eten gooit. Gelukkig viel de prijs daarvan nog mee en hoop ik nog steeds op een gift van hen. Wie weet… Dit is iets dat ik nog nooit gedaan heb! En leuk is iets anders. Maar het heeft toch sponsorgeld opgebracht. Ik vermoed dat ik  nog zenuwachtiger was dan Nelle om het aan de zelfstandigen te vragen. Flink gelachen hebben we alleszins ook.

Flyers, affiche,facebook,… zijn ook allemaal dingen die nodig zijn als er een evenement georganiseerd wordt. Helaas heb ik meer dan een maand zonder internet gezeten tijdens de voorbereidingsperiode.Waardoor het evenement openbaar maken niet van een leien dakje liep.

Het enige wat ik in die periode kon doen was…. LOSLATEN want het geraakte precies nooit opgelost.

Life op Radio Kompas en interviews voor verschillende kranten hoorden ook bij de promo. Allemaal superspannende en leuke ervaringen.

Marc, een papa van een vrijwilligster bij ANBN gaf zich spontaan op om mee te helpen aan “muziek verenigt”.

Super dat er in de maatschappij van vandaag echt nog mensen menslievend en hulpvaardig zijn. Dit allemaal voor het goede doel. Ik kan niet uitdrukken in SARAwoorden hoe dankbaar ik al die mensen ben.Ook de deelnemende muzikanten en dansers.
1000 x dank !Alhoewel cijfers ook mijn dankbaarheid niet kunnen uitdrukken.

 

 

 

Zonder muzikale (dans)talenten -> geen show
Zonder show -> geen publiek
Zonder publiek -> geen opbrengst
Zonder opbrengst -> geen schenking voor het goede doel

MAAR

Er waren vele muzikale (dans)talenten -> Dus een show
Een show -> een publiek,
Een publiek -> een gul publiek,
Een gul publiek -> opbrengst

Een opbrengst- > een schenking van 900 euro via music for life aan ANBN

Dank je wel aan eerst alle muzikale talenten.
Dank je wel aan Tine,Benny,Margaux en Nelle voor een gelegenheidsensemble.

Balletschool Allanah Weranga, gitarist Freddie Laurent, fanfare Nieuwpoort,Musicalklas en pianisten Bizart,Aerofoon Koksijde, pianisten juf Veerle Stap west en last but not least Miel&Basil beatboxer en accordeonist!

Dank je wel voor alle gulle giften van het publiek.

Dank je wel directeur Jeroen Hillewaere voor het gebruiken van de schitterende locatie Stella Maris

Dank je wel aan alle sponsors Croissy Westende,De Soulsleutel,ebike-center,KBC Westende, La Comida,Pepsico,Schramme,De Spar Middelkerke

Dank je wel aan de streekkrant, de zeewacht

Dank je wel aan radio Kompas en radio Beach
Dank  je wel aan vrijwilligsters van ANBN Els , Mara,Jiska,Lien en Marleen.
Lien bracht trouwens virtuoos pianospel van Mozart,Beethoven en Bach.

Dank je wel aan Elize,Jeanine, Margaux,Nelle, Tine, Maxim,Marc,Lyn,Bart,ICT Johan en dj Johan,Mijarca,Marjan en Lionel,Inge De (niet ik J),Sint&Pieten             @ De Soulsleutel

Eetstoornissen overwinnen en Music for Life gaan hand in hand

Eetstoornissen overwinnen en muziek gaan hand in hand.

Het taboe rond eetstoornissen wordt doorbroken door de actie “muziek verenigt” aan de kust.
“Muziek verenigt” is een muziekmarathon dat doorgaat te Nieuwpoort op 5 december 2015 ten voordele van AN-BN.
AN-BN is een vereniging dat in Leuven gevestigd is en vanaf 14 november een deelwerking in Westende zal openen.De vereniging werkt met vrijwilligers die zelf een eetstoornis overwonnen hebben.
Vaak is muziek een steunende factor  in het herstelproces.
Van daaruit dat ik plots een ingeving had om voor Music For Life voor AN-BN een heuse muziekmarathon te organiseren. Gelukkig zijn er enkelen met mij op de kar gesprongen.

Faalangst en eetstoornis overwinnen door muziek.

Als je al andere artikels van mij gelezen hebt , dan zal je weten dat ik zelf aan een eetstoornis geleden heb.
Jarenlang dacht ik echter dat ik van de eetstoornisgedachte af kon geraken door mij te focussen op allerlei diëten en mijn gewicht. Niets was minder waar. Ik voedde daarmee de eetstoornisgedachte meer en meer.
Tijdens mijn opleiding tot therapeut hebben we al de technieken die we bij onze eigen cliënten toepassen, eerst op onszelf toegepast.
Er was een opdracht waarin we een situatie moesten ondergaan waarvoor we uitstelgedrag hadden of bang waren. Ik kon me eigenlijk geen angsten inbeelden die mijn leven zo beïnvloeden dat ik daar ook vanaf wilde.
Ik ben wel bang om met een parachute te springen, maar dat heeft geen invloed op mijn kwaliteit van leven. Ook bepaalt dat mijn doen en laten niet in mijn normaal functioneren.
Waar ik wel bang van was waren leerkrachten,directeurs en inspecteurs. Het gevoel alleen al dat er iemand op mijn handen staat te kijken, bezorgde me black-outs ,trillende handen en benen en een bibber in de stem.
Met een job in het onderwijs is dat wel een beetje moeilijk .Ik durfde vaak niets vragen aan de directie of collega’s uit vrees afgewezen te worden. Of uit vrees dom gevonden te worden. Dit zorgde dan weer voor negatieve gevoelens bij mij en daardoor vluchtte ik o.a.weg in eetbuien.

Dwarsfluit studeren om van eetbuien af te komen.
Ik had dus mezelf de opdracht gegeven om in situaties terecht te komen waar ik met een leerkracht ( iemand die meer onderlegd is in een vakgebied dan mij).Wat als volwassene geen simpele opdracht is. Zo ben ik op het idee gekomen om dwarsfluit te studeren.
Ik kan je verzekeren dat ik al de oefeningen zoals :ademhalingsoefeningen, relaxatieoefeningen,visualisaties,heb mogen toepassen op mezelf.

De eerste lessen kon ik niets meer spelen van wat ik thuis geoefend had. Gewoon omdat de leerkracht op mijn handen stond te kijken.Ik stond dan helemaal te beven en er kwam helemaal geen klank uit de dwarsfluit.
De aangeleerde technieken waren mijn redding want nu speel ik dwarsfluit in een harmonieorkest.

Beetje bij beetje groeide mijn zelfvertrouwen ook op andere vlakken en kon ik ook het hoofd bieden aan de eetstoornis.
Helaas draag ik daar nu nog wel de lichamelijke gevolgen van.
Obesitas te lijf gaan is een andere uitdaging waar ik me dan ten volle voor wil inzetten.
De volgende uitdaging is eerst mijn emoties onder controle houden tijdens de komende drukke periode.

Eerst nog de deelwerking van ANBN op zaterdag 14 november 2015.

“Muziek verenigt “mensen naar herstel bij eetstoornissen

AN-BN wordt het goede doel die we met enkelen uitgekozen hebben voor Music For Life
De dag start om 10 uur en eindigt in de late uurtjes met een fuif.
5 december 2015 Stella Maris Willem De Roo Laan Nieuwpoort.
Gedurende de hele dag zullen muziek, zang en dans de mensen verenigen met elkaar. Terwijl er naar de plaatselijke talenten geluisterd wordt kan men ook een hapje eten en een drankje drinken.
De opbrengst gaat integraal naar AN-BN.
Graag tot dan!
Inge

 

 

 

Dag tegen eetstoornissen 27 september

Dag tegen eetstoornissen
27 september 2015

Lotgenoten ontmoeten

Samen op weg naar herstel bij eetstoornissen

Gisteren was ik aanwezig tijdens de dag van de eetstoornissen.
Zelf ben ik jaren op zoek geweest naar de gepaste hulp in mijn zoektocht naar een gezonde relatie met voeding.

directory-466938_640

Tijdens mijn zoektocht ben ik zo’n 7 jaar geleden in contact gekomen met ANBN. Het was ook een tijd van surfen op het internet om de gepaste hulp te vinden. Vandaar dat ik via de agenda van ANBN zag dat ze op de markt van Poperinge stonden. Ik was blij dat het niet zo dicht bij mijn woonplaats was want dan zou ik niemand tegenkomen die mij kent.
Toeval wil dat ik daar een vriendin wonen heb die ik die dag kon bezoeken.
Een gepast alibi voor mijn man en mijn oma die voor de kinderen zorgde.
Zelfs toen was mijn man helemaal nog niet op de hoogte.
Ik verstopte alles en zette ook verschillende maskers op.

Het was een koude regenachtige winterdag toen ik die bewuste dag op de markt in Poperinge de inloopmobiel met enige bibbers in mijn benen beklom.

inloopmobiel

Het waren niet alleen bibbers van de koude  maar ook van de zenuwen. Een meneer onthaalde me heel warm en hartelijk. Het was een papa die een dochter had met een eetstoornis. Hij werkte vrijwillig voor ANBN en trekt tot de dag van vandaag door België naar verschillende dorpen om de mensen bewust te maken van de problematiek rond eetstoornissen.

Niet lang daarna, moesten we het onderwerp van ons eindwerk doorgeven.

Ik zat toen volop in mijn therapeuten opleiding en had eigenlijk als onderwerp voor mijn eindwerk “eetstoornissen” gekozen.
Tijdens de les werd ons echter gezegd dat ons eindwerk op het internet ging staan en dat iedereen alles kon lezen. Dat was voor mij een stapje te ver.
Ik kon nog maar amper aan mezelf toegeven dat er iets grondig fout zat op vlak van mijn eetgewoonten. Hoe kon ik dan ooit nog in de ogen van mijn man, de kinderen, mijn familie, vrienden en collega’s kijken.
Nee, daar was ik helemaal niet klaar voor.
Ook werd er vaak gezegd tijdens de lessen door verschillende collega’s en zelfs lesgevers dat ze mensen met een eetstoornis doorstuurden. Verslavingen durfden ze aan, maar eetproblematieken?
Tientallen vragen en gedachten flitsten door mijn hoofd.
-“Ben ik dan zo’n moeilijk geval?”
– “Ik ben toch niet gek?”                     face-805556_640
-“Dat meen je toch niet? Als er iemand eindelijk de stap genomen heeft om hulp te zoeken voor zijn/haar probleem dan moet je die direct doorsturen als het om een eetproblematiek gaat????” Dat kan toch niet?
Ikzelf had al zoveel hulpverleners gezien van diëtist,kinesist, psycholoog,…
Ik heb dan besloten om mijn onderwerp “eetstoornissen” voor mijn eindwerk te veranderen in “muziektherapie” .
De tientallen boeken die ik al besproken had. De verschillende seminars rond voeding die ik al gevolgd had en al de uren werk dat ik in de scriptie gestoken had , had ik ervoor over om niet met mezelf naar buiten te moeten komen.
Maar het vuur was wel aangewakkerd om een therapeut te worden die niet direct de hoop opgeeft als het gaat om mensen met een eetproblematiek.

Het was misschien geen slecht idee want zo heb ik via mijn passie muziek en via muziektherapie mezelf kunnen herontdekken.

girl-948245_640
Beetje bij beetje lukte het me om weer vol moed en vreugde los van de eetstoornis door het leven te gaan. Dit uiteraard niet enkel met muziek.
Ook het vinden van een droom, een doel in mijn leven werkte positief.
Wat er het meeste geholpen heeft in mijn groeiproces is leren omgaan met mijn emoties.
Angsten een plaats durven geven in plaats van angsten weg te eten.

Vorig schooljaar kwam ik via eetexpert opnieuw in aanraking met ANBN.
Zo ben ik weer eens een kijkje gaan nemen op hun site en zag dat de inloopmobiel in Nieuwpoort stond. Dicht bij huis!Maar dat was voor mij geen enkel probleem meer.
Ik heb contact opgenomen met Els en ben op een warme zomerdag naar hun inloopmobiel geweest.
Opnieuw werd ik er warm onthaald. Niet alleen van het mooie weer , maar ook door de 2 warme madammen, Els en Mara,die mij vriendelijk ontvangen hebben. Het was een superboeiende dag.
Van het één is het andere gekomen.

Ik ben heel enthousiast dat ik een deelwerking van ANBN in Westende kan starten.
14 november 2015 is de feestelijke opening.
Gisteren was de eerste bekendmaking te Gent.
De deelnemers waren allemaal laaiend enthousiast dat ANBN opgestart wordt in verschillende provincies.
Ik hoop echt dat de mensen de weg vinden naar ANBN te Westende en dat er ooit met de tijd zo’n enthousiast team kan zijn aan de kust als dat er in Leuven is.
Bij deze nogmaals mijn bewondering voor de organisatie.
Waar de theaterproductie Stillen toch bij velen een stukje bij zal dragen aan hun herstelproces.
Een dag georganiseerd  door ANBN, een team van ervaringsdeskundige mensen en vrijwilligers, hun partners en familie.
Hun warmte, respect en eerbied voor de mens in zijn totaliteit zorgen al voor een sprankeltje hoop in het herstelproces van de persoon met een eetstoornis.
Enthousiaste,warme groet
Inge

 

14-57-35-416_640

Deelwerking ANBN de kust

Deelwerking ANBN

Vandaag nam ik samen met mijn man de trein richting Leuven.
Leuven staat gekend als de studentenstad.
Voor mij staat Leuven ook gekend als het  inloophuis van ANBN.

ANBN is een zelfhulpgroep die werkt met vrijwilligers die zich inzetten om mensen te helpen bij het (h)erkennen van eetstoornissen en bij het vinden van de gepaste professionele hulp.

Als je mijn artikel “ multidisciplinaire samenwerking bij aanpak van obesitas” gelezen hebt dan weet je al welke zoektocht ik achter de rug heb om mezelf eigenlijk te ontdekken naast die eetstoornis.
Ik wil dus dat mijn zoektocht niet voor niets is geweest en wil ook mensen die in hetzelfde schuitje zitten helpen.
Ik heb mijn hart verloren aan ANBN en wil vanuit deze energie mijn praktijk De Soulsleutel elke maand openstellen op bepaalde tijdstippen ( zie kalender) voor leden of mensen die vragen hebben rond eetstoornissen. Je kunt er informatie inwinnen rond eetstoornissen.
Samen kunnen we op zoek gaan naar de gepaste hulp in de professionele hulpverlening dat voor jou en je omgeving haalbaar is.
Ook kan je er terecht voor de praatgroep rond eetstoornissen. Exacte data kan je hier binnenkort terugvinden.

Een eetstoornis gaat over meer dan eten alleen.
Hoe herken je een eetstoornis?

Buitenkant

  • Jezelf wegcijferen, zorgen voor anderen
  • Feestjes vermijden
  • Afspraken afzeggen op het laatste moment
  • Vaak naar het toilet gaan ( braken,laxeren)
  • Bewegingsdrang, veel sporten
  • Dwanghandelingen
  • Dag en nacht bezig met eten bezig zijn

Binnenkant

  • Stemmingswisselingen
  • Zwart-wit denken
  • Moeite met het uiten van gevoelens
  • Ontkenning
  • Angst om dik te worden
  • Ontevreden over eigen lichaam
  • Weinig zelfvertrouwen
  • Laag zelfwaardegevoel
  • Streven naar perfectie
  • Faalangst

Er zijn drie grote groepen eetstoornissen.

Mensen met anorexia nervosa (AN)

  • Eten steeds minder en ontwikkelen ondergewicht
  • Kunnen eetbuien hebben
  • Hebben een vertekend lichaamsbeeld
  • Ervaren lichamelijk o.a. last van de koude, haaruitval en menstruatieproblemen

Mensen met boulimia nervosa (BN)

  • Ervaren een sterke drang naar eetbuien
  • Voelen zich nadien schuldig en beschaamd
  • Compenseren na de eetbui door bv. Te braken, laxeerpillen te gebruiken, veel te bewegen of te vasten
  • Ervaren lichamelijk o.a. last van keelpijn, heesheid en een slecht gebit

Mensen met binge eating disorder (BED) of eetbuistoornis

  • Ervaren een sterke drang naar eetbuien
  • Compenseren niet na een eetbui
  • Ontwikkelen vaak overgewicht

Wat niet wil zeggen dat dat de enige signalen zijn om van een stoornis te spreken.
Ook hoeven niet alle kenmerken aanwezig te zijn.

Het zijn ook bijlange niet de enige soorten eetstoornissen.
Herken je enkele elementen bij jezelf , vriend(in), familielid , maar twijfel je of het om een eetstoornis gaat? Ook dan ben je welkom!

Multidisciplinaire samenwerking in de aanpak van obesitas.

Multidisciplinaire samenwerking in de aanpak van obesitas.

Dit artikel schrijf ik naar aanleiding van een seminar van Eetexpert.

De dag stond in het teken van hun 15-jarig bestaan en de punten waar ze de komende 15 jaar willen op inzetten. Dit zowel vanuit Eetxpert zelf als van het ministerie uit.
Laat het nu net die multidisciplinaire en totale aanpak  van de mens zijn die me is bijgebleven.

De titel is de bevestiging van waar ik als ervaringsdeskundige al jaren tevergeefs naar op zoek ben.
Vaak krijg je ook te horen als mens met obesitas dat je jezelf laat gaan, dat je geen karakter hebt, dat vermageren toch zo moeilijk niet is….
Ik heb obesitas gekregen ten gevolge van een eetstoornis. Daar wil ik nu niet verder op ingaan.
Wel op die zoektocht naar een multidisciplinaire aanpak van obesitas.
Ook kreeg ik vaak te horen dat een chirurgische ingreep het enige was wat ik kon doen.
Laat dat nu het enigste zijn dat ik niet wil doen.

Focus verleggen van enkel voeding naar enkel beweging.

10 jaar geleden zijn mijn man en ik een bakkerij begonnen. Wat een idee als mens met een eetstoornis om een bakkerij te beginnen…
Mijn eetbuien en obesitas werden natuurlijk door te werken in de bakkerij in de hand gewerkt.
Toen de bakkerij net opgestart was , kwam er een dame van wel 70 jaar binnengestormd en zei “Hou je een prokorn aan de kant. Ik moet nu mijn tram halen want ik wil op tijd zijn in de fitness.”

“Gaat zo’n dame naar de fitness? Op haar leeftijd? Inderdaad , ze ziet er fit en gezond uit, ongeacht haar leeftijd. Amaai, als zij kan sporten , dan kan ik dat ook!”
Dat ging er allemaal door mijn hoofd. Van het één kwam het ander. Ik geraakte aan de praat over het sportcentrum waar ze ging.
Een week later volgde ik ook allerlei groepslessen en liet ik me individueel begeleiden.
Voor het eerst ontdekte ik hoe fijn het kon zijn in je lijf te zitten .
De eerste dagen was het wel zwaar en voelde ik elke spier.

Van enkel beweging naar voeding en beweging

In het sportcentrum gaven ze ook lessen in “Een leven lang slank” volgens het boek van Sonja Kimpen. Ware het nu net die boeken dat ik allemaal al vele malen herlezen had.
Ik kon ook achter haar filosofie  staan. Waardoor ik besefte dat mijn voeding ook onder handen genomen moest worden.

Voor voedingsadvies kon ik in het sportcentrum echter niet terecht en zo ben ik bij de Weight Watchers terecht gekomen. Ik wil niets zeggen over hun visie op gezonde voeding. Alleen werkt het niet voor mij.Ik zat dus nog steeds met de eetstoornis dat eigenlijk aangewakkerd werd.
Ik ging op den duur sporten om ongezonde punten te verliezen in plaats van kilo’s te verliezen.
Ik rekende uit hoeveel minuten ik moest lopen of  crosstrainen of roeien en at dan chips , koeken of andere ongezonde troep. Het gevolg was dat ik een jaar op hetzelfde gewicht bleef bij de WW ondanks het intensieve sporten. Moest ik Pinokio zijn dan was mijn neus ontzettend lang.
Hoe lang kon ik mezelf zo blijven voorliegen?
Normaal toch dat ik op een ongezond gewicht bleef als ik bleef snacken en weinig gezonde voeding at.
Ik at gewoon mijn emoties weg. Meer en meer begon ik dat beseffen en kwam plots op het idee om naar een infoavond in Synergie, het sportcentrum van Sonja Kimpen te gaan.
Ik was helemaal verkocht door haar boeken.Door een programma op tv zag ik dat de aanpak wel eens bij mij zou kunnen passen.

Van enkel voeding en beweging naar het mentale gecombineerd met eten en sport.

Tijdens die infoavond kreeg ik zoveel tips en mental food dat ik besloot om me een jaar te engageren. Elke dinsdag en donderdag ging ik naar Wommelgem. Dit op anderhalf uur rijden van mij thuis. Ik maakte er telkens een dagje voor mezelf van. Een dag van lang rijden in de auto waar ik mooie muziek kon luisteren. Een dag van veel sporten, gezond eten, winkelen, lezen , en mental coaching. Ik heb daar zoveel bijgeleerd over mezelf dat ik die ritten naar daar er telkens voor over had.
Zo kwam hooggevoeligheid , gluten-en lactoseintollerantie,mijn droom therapeut te worden allemaal op mijn pad.
Ik wil een grote pluim voor het sportcentrum van Sonja Kimpen geven. Heel bezielend wordt haar centrum geleid met oog voor de mens in zijn totaliteit.

Sonja zoemde op verschillende dingen in. Voeding, motivatie, rust,ontspanning, behoeften en verlangens… Er waren ook huiswerkopdrachten.
Tijdens mijn opleiding tot therapeut kreeg ik de opdracht een BV te interviewen.
Ik heb zo de kans gekregen om Sonja zelfs midden in de nacht te interviewen. Sonja,moest je dit ooit lezen. Nogmaals dikke merci daarvoor.
Voor mij werkte die methode alleszins. Helaas ligt Antwerpen een heel stuk rijden van de kust en heb ik na een jaar de keuze moeten maken om dichter bij huis hulp te zoeken.

Multidisciplinaire hulp dichter bij huis!

Zo’n 8 jaar geleden dus ben ik dan naar een ziekenhuis  waar ze een groepstraject aanboden gestapt.Zowel beweging, voeding als het mentale zou onder de loep genomen worden.

Uiteraard moest ik een gans traject van diëtist, dokter, onderzoeken doorlopen. Vervelend vooraleer je kon starten, maar nodig. En het was voor het goede doel hé.
Ik wist van de lessen bij Sonja dat mijn overgewicht een veel diepere oorzaak had dan gewoon wat overgewicht en meldde dat direct bij de intake.
Naast de groepssessies met de psycholoog wou ik de psycholoog ook apart spreken.
Tijdens de intake vroeg ik of dat mits betaling uiteraard  kon.De psycholoog kon daar niet direct een antwoord opgeven en ging even polsen bij zijn collega. Hij liet mij zo’n 10 minuten alleen achter in zijn praktijkruimte. Na het wachten kwam hij terug met het antwoord dat ik dan helaas niet zo’n geschikte kandidate was om mee te doen aan zo’n groepstraject…
Daar zat ik dan… vol goede moed ook aan mijn psychische onderliggende reden van mijn obesitas te willen werken. Helaas  kreeg ik de kans niet. Ik vroeg dan of hij geen lijst had van psychologen uit mijn buurt die gespecialiseerd waren in eetstoornissen. Dat kon hij me echter niet meegeven.
Ik kreeg wel de toestemming de adressen over te schrijven , maar officieel mocht  hij geen adressen doorgeven.
Daar kwam ik dan van een kale reis terug thuis. Ja, ik had wel een lijst van psychologen gespecialiseerd in eetstoornissen,maar de moed om verder stappen te ondernemen was me diep in de schoenen gezakt.

 Lancering fitnessclub “Vanaf nu ook obesitastraject”

Het fout omgaan met emoties bleef, het ongezonde snacken bleef, het overeten bleef… en de wil aan mijn obesitas en mijn eetstoornis te ontsnappen bleef….
Vandaar de hunkering wat ik bij Sonja ervaarde dicht bij huis te vinden.

Er moest toch zoiets fijns bestaan aan de kanten van de kust???Toen al zat de kiem erin zelf mensen te willen helpen die een foute relatie hebben met voeding.
Ik bleef verder zoeken en kwam bij een ander sportcentrum terecht. Ze boden ook een programma aan voor obesitaspatiënten waar hun troef was dat ze op de 3 peilers inzetten : voeding, beweging, en het mentale. Ik was verkocht. Precies de boodschap dat Sonja bracht!En dicht bij huis! Supergemotiveerd schreef ik me in.
De keuring voor deelname

Eerst moest ik nog “gekeurd” worden of ik wel mocht meedoen.
Er waren 12 kandidaten en maar plaats voor 10 personen. De kans dat ik er niet bij ging zijn, was dus 2/12. Maar dat ware zorgen voor later. Eerst naar de man die zich van de voeding aantrok. Eerlijk gezegd denk ik dat ik nog meer wist van voeding dan hij.
Ik kan een bibliotheek op mezelf beginnen o.a. met een heleboel  boeken rond gezonde voeding.
Dat koste me 50 euro en ik wist nog niet eens of ik erbij ging zijn of niet…
Volgens hem ging ik er zeker bijzijn. Ik was immers supergemotiveerd.

Vervolgens naar de psycholoog. Opnieuw 50 euro. Ik moest daar een lijst invullen rond eetgewoonten. Ik kende die lijsten van tijdens mijn opleidingen en van het revalidatiecentrum.
Vanuit  ervaring in het ziekenhuis wist ik dat wanneer je te eerlijk bent niet kan aansluiten bij de groep.
Ik besloot dan maar de lijst te manipuleren. De psychologe zei dat er geen enkel probleem was. Dat ik er zeker bij ging zijn. Ze kon geen enkele reden aanhalen waarom ik niet zou mogen aansluiten bij het groepstraject.

Daarna kwam de fysieke test bij de fitnessinstructeur. Opnieuw 50 euro. Maar ja ,die voorschotten waren  normaal gezien in aftrek van het bedrag dat ik dan moest betalen voor het ganse traject.

De week voor de inspanningsoefening had ik een lumbago. Dus de nazindering in mijn rug was nog voelbaar. Door mijn overgewicht heb ik ook veel last van mijn knieën. Als oefening moest ik verschillende keren op en af de step. Uiteraard had ik geen fysiek en was ik snel buiten adem.
Maar dat ging snel beteren als ik aan het programma deelnam.
Tuurlijk, ik zag het al helemaal zitten.Samen met andere mensen in hetzelfde schuitje sporten tegen te kilo’s. Gesteund worden voor mijn eetgewoontes en individuele afspraken kunnen maken met de psychologe.


Vrijdagmorgen 8 uur. “Uw conditie is te slecht”

“Wie is dat zo vroeg?”
De psycholoog van het obesitastraject in het sportcomplex. “Het is om je te melden dat je er niet bij bent.”Mijn wereld zakte in.
“Kan ik dan de reden weten waarom ze mij niet toelaten? Overal zeiden ze ik zeker ging deel kunnen nemen…”
“Het is zeker niets psychisch ( haha, ze moest eens weten…) Maar  je conditie is te slecht.?????”
Moesten mijn ogen uit mijn hoofd kunnen rollen dan was dat gebeurd.Ik stond aan de grond genageld en kon geen woord meer uitbrengen. Er ging vanalles door mijn hoofd.
“ Ja , wat wil je? Morbide obesitas… net een lumbago achter de rug. Voor mijn conditie ging ik toch deelnemen aan dat programma… Ik ging niet zoveel betalen om op mijn lui achterwerk zitten hé.
Ik wil in een gezond lijf zitten en fitter door het leven gaan.En dit samen met anderen.”
Het enige dat ik kon zeggen was dank je wel .Alhoewel een dankjewel na 150 euro en niet kunnen deelnemen aan het programma niet gepast was!

Dus terug naar af. Na de boosheid en teleurstelling die natuurlijk eetbuien in de hand werkten, begon de zoektocht opnieuw.

Terug naar af

Ik vond een revalidatiecentrum waar ze ook een obesitasprogramma aanboden. Met boodschap dat ze een sportprogramma op maat aanboden. En dat was wat ik net nodig had met 2 hielsporen en bekkeninstabiliteit die ik overhield van mijn bevalling.
Het begon weer van vooraf aan.

Bezoek aan de dokter
Onder de scanner om je vetmassa te weten.
Lijstje invullen bij  de psychologe

Bezoek aan de diëtist

Het was een kamertje van 2 op 4 volgestouwd met archiefdozen en dossiers. Nergens kwam er daglicht binnen. Daar kon de diëtist niet aan doen natuurlijk, maar ik voelde me alleszins geen grammetje welkom.
Opnieuw wakkerde dat vlammetje bij mij om zelf mensen te helpen. Ik zag visueel de ruimte voor me en de manier waarop ik naar mensen die een foute relatie hebben met eten zou luisteren.
Na een heel deel norse vragen gesteld te hebben , stelde ze me voor op de weegschaal te staan.
Het zwaard van Damocles hing boven mijn hoofd. Ik wist maar al te goed wat het getal ging zeggen , maar niet wat zij ging zeggen.
“Het geraakt ook wel eens tijd hé dat je er iets aan doet!”
Die kwam binnen! Met man en macht heb ik mijn tranen moeten inhouden.
“Ze moest eens weten dat ik al van mijn dertiende een strijd aanga met mijn lichaam.
Eerst door een vertekend lichaamsbeeld. Later een gevecht tegen overgewicht.
Wist zij veel dat dat hier de zoveelste poging was om als mens multidisciplinair geholpen te worden.”
Vanaf deze zin voelde ik me een stuk vuil omringd door archiefdozen. Naar haar ging ik alleszins niet met plezier komen. Ik ging wel gezond eten voor mezelf , maar toch niet omdat zij vond dat “ Het wel eens tijd is dat ik er iets ga aan doen!”
Deze ervaring werkte natuurlijk weer eetbuien in de hand. De eerste stopplaats was de winkel om een grote zak chips en een pak koeken te kopen en in het naar huis rijden op te eten.

Persoonlijke begeleiding door de kinesist!!!

Toen had ik 2 hielsporen en bekkeninstabiliteit. Ik kon amper op mijn voeten wandelen, laat staan lopen. Het deed al pijn om van de auto naar het revalidatiecentrum te lopen.
Die bekkeninstabiliteit zorgde ervoor dat fietsen, ligfietsen en steppen uiterst veel pijn deed aan mijn rug. Maar dat kon toch geen probleem zijn, aangezien hun slogan was dat iedereen een sportprogramma op maat kreeg.Ik legde mijn situatie dus uit aan de kinesist.
“Doe eerst maar zoals als de rest , we zien dan wel waar we je programma bijsturen.Het roeien lukte  niet en ik mocht de kinesist na 1 minuut al roepen. Bij het stappen en steppen juist hetzelfde verhaal. Op de fiets heb ik maar de pijn verbeten.Ik durfde de kinesist niet nog eens vanachter zijn pc roepen. De eerste les dacht ik dat hij mijn sportschema aan het aanpassen was om op zo’n stickje te zetten dat we in de toestellen moesten steken.
Niets was minder waar want de volgende keren moest ik opnieuw met hetzelfde starten en telkens ontzettend veel pijn verbijten .
“Waar bleef mijn persoonlijk bewegingsprogramma? En dit voor een revalidatiecentrum op maat?”
Ik had meer last van de pijn wat opnieuw eetbuien in de hand werkte dan dat ik vooruit ging.
De 3de week ben ik gestopt met het programma omdat ik voelde dat mijn voeding de spuigaten uit aan het lopen was en ik daar naar mijn gevoel geen enkele persoonlijke begeleiding kreeg.
De laatste dag was  de druppel. Met veel pijn hees ik me op de fiets naast de werkplek van de kinesist. Ik kon meekijken op wat hij aan het doen was achter zijn pc. In plaats van ons persoonlijk te begeleiden was hij naar zijn zeilboten aan het kijken!
Voor mij was dat de zoveelste ontgoocheling en de aanleiding om te stoppen met het programma.

Opnieuw kwam ik van een kale reis terug!

Het vlammetje wordt een vlam dat niet meer gedoofd wil worden!

En het vlammetje om zelf een team op te richten werd steeds groter.
Nu ik zo’n 4-tal jaar afgestudeerd ben als integratief psychotherapeut wil ik me speciaal richten op mensen met een angst -of eetproblematiek. Ik heb dat nooit durven naar buiten brengen omdat ikzelf nog steeds obesitas heb.
Ook omdat ik eigenlijk nog niet wou dat mijn dichte omgeving weet dat ik een eetstoornis gehad heb.
Een kwetsbaar stuk in mezelf.
Kan mijn lichaam mijn droom tegenhouden? Ik zou het jammer vinden dat ik de dingen die ik als ervaringsdeskundige therapeut weet ,alleen maar voor mezelf houd. Ik wil de anderen die in hetzelfde schuitje zitten als ik zat helpen. Het liefst dat ze er geen 30 jaar moeten overdoen wie ze zelf zijn zonder de eetstoornis.
Het vlammetje is sedert gisteren  bij een navorming van Eetexpert nog meer aangewakkerd.
Daar was de boodschap dat ze in de zorg bij eetstoornissen en obesitas willen inzetten op samenwerking tussen de verschillende disciplines.
Zo ook dat ze het verhaal van ervaringsdeskundigen in ze zorg waarderen en willen inzetten.
Awel. Ik ben blij. Ik hoop echt uit de grond van mijn hart dat er overal plekken met de nodige menslievendheid ontstaan waar mensen met obesitas of een eetstoornis als een totaal pakketje aanschouwd worden.

Dat ik daar een steentje kan aan bijdragen zou natuurlijk super zijn. De opstart van een deelwerking van ANBN en een praatgroep voor mensen met een eetstoornis  is daar al een begin van.

Ik ben superblij dat ik als therapeut de werking van ANBN en Eetexpert heb leren kennen.
Beide verenigingen met een warm hart voor de mensen met een eetproblematiek.

Door jullie voel ik me een therapeut met obesitas en niet langer een obees of zwaarlijvig mens.
Door jullie voel ik me een ervaringsdeskundige op vlak van eetproblematieken die dan toevallig werken als therapeut superboeiend vindt .
Door jullie voel ik me een gewaardeerd mens.

Waardoor ik me meer en meer gesterkt voel om van dat vlammetje een stevige vlam te maken.

Mensen multidisciplinair helpen in hun zoektocht naar een gezonde relatie met voeding.

 

Vol vertrouwen of angstig voor de eerste schooldag?

person-907723_1280

In de meeste scholen gaat aan de 1ste september een open klasdag vooraf.
De dag waar je als ouder en kind het reilen en zeilen leert kennen van de nieuwe juf/meester.
Het is ook het moment om de geur en het interieur van de nieuwe klas op de snuiven.
Als je leergierig en zelfzeker  in het leven staat dan kijk je misschien al dagen uit naar die dag want je kijkt vol verlangen uit naar al die nieuwe dingen.
Je krijgt gezonde kriebels in je buik als je eraan denkt.
Met veel plezier verlang je om je vrienden terug te zien om samen nieuwe dingen te kunnen leren.

Helaas zijn er ook andere kinderen/jongeren die daar anders mee omgaan.
Het idee al dat ze opnieuw naar school moeten, bezorgt hen nu al slapeloze nachten.
Die kinderen/jongeren kijken niet met gezonde kriebels in hun buik naar het nieuwe schooljaar.
Nee, zij starten al met een gevoel van angst dat hen overmeestert.

Angst om de vrienden terug te zien.

“Zal ik er dit jaar wel bijhoren?”
“Hopelijk verwijten ze me dit jaar niet?”
“Ik wil echt niet meer uitgelachen en uitgesloten worden.”

Angst voor het nieuwe klaslokaal.
“Ik was nu juist mijn plekje in de vorige klas gewoon.”
“Ik kon nu juist de geluiden een plaats geven.”
“Dat flikkerende licht kon ik eindelijk verdragen zonder dat mijn concentratie tijdens de les verminderde.”
“Ik wist wanneer het warm of koud kon zijn in de klas. En durfde dan ook m’n trui uitdoen.”

Angst voor de nieuwe juf/meester.
“Mijn vorige juf verstond me en aanvaardde me hoe ik was.”
“Die nieuwe meester ziet er zo streng uit. Hij zal nooit begrijpen dat ik vaak angstig ben en dan zomaar ineens huil.”
“De dingen die voor de anderen normaal zijn , zorgen voor mij voor duizenden vragen. Kan ik die dan stellen aan de juf?”
“De meester weet niet dat ik over alles heel veel nadenk en me vaak zorgen maak.”

Angst voor het leren.
Kinderen die moeite hebben met vb. taal , rekenen, schrijven of zelfs zwemmen, turnen, zingen, knutselen, samenspelen… maken zich nu al vaak zorgen.Ze willen immers presteren zoals de beste van de klas of zoals hun goede vriend.
Maar door een klein mankementje van de natuur hebben ze de pech met een etiketje rond te lopen.
Een labeltje zoals vb. dyslexie, dyscalculie, ADHD, DCD,ASS, hoogbegaafdheid,…
Deze kinderen hebben al zo vaak teleurstellingen gehad dat de moed hen vaak al voor dag 1 in de schoenen zakt.
Vaak krijgen ze dan nog te horen dat ze maar wat beter hun best moeten doen. Dat ze wat minder lui moeten zijn en meer opletten in de klas.
Wat als ze echt het onderste uit de kan proberen te halen, maar dat het hen allemaal te veel wordt?
10 Tips om met die angsten voor de eerste schooldag om te gaan.

 

  • Accepteer kinderen zoals ze zijn en probeer je in te leven in hun gedachten en gevoelens.
    Minimaliseer het niet, maar spreek het kind bemoedigend aan.
    Zeg ook niet dat ze nu eindelijk groot moet worden en ophouden met zo kinderachtig te doen. Zo denkt het kind dat het fout is. Die angsten zijn echt voor het kind.
    Alleen is het nodig om met die angsten te leren omgaan.
  • Zoek samen waar het kind rustig van wordt. Dat kan iets klein zijn dat hij/zij in de jaszak stopt.
  • Vertel je kind hoe je misschien zelf als kind de eerste schooldag ervaarde. En dat dat eng gevoel normaal is , maar ook overgaat.
  • Probeer de angst een plaats te geven en er een oplossing voor te helpen bedenken.
  • Soms er gewoon zijn en luisteren.
    – Een troostende schouder aanbieden.person-828536_1280
    – Een blijk van medeleven kan soms voldoende zijn.
    – Een blik van verstandhouding
    – Een glimlach
    – Een knipoog
    – Een beweging met het hoofd
  • Je kind even tegen je aandrukken zodat het je geborgenheid voelt.
  • Wees alert op de emotionele signalen van je kind.
    – Ineens heel teruggetrokken en stil zijn.
    – Vaker wenen dan gewoonlijk.
    – Ineens veel drukker zijn dan anders.
    – Minder goede nachtrust hebben.
    – Opnieuw bedwateren.
    – Veel meer beginnen eten.
    – Geen hap meer door de keel krijgen.

Leer je kind ademen vanuit de buik.