Angst en dag van de muziek

Dag van de muziek.

Hoe helpende gedachten je stresslevel en angstniveau kunnen doen dalen.

21 juni is niet alleen de langste dag van het jaar maar ook de meest muzische.In de luchthaven van Oostende staat er  een piano.
De mensen die werken op de airport wilden deze dag niet onopgemerkt voorbij laten gaan en vroegen ons hun inkomhal op te vrolijken met wat leuke deuntjes op de piano.

2 vliegen in één klap.
Hen een plezier doen en extra oefenmomenten voor #speelhethard
Toen ze me vroegen of ik ook wilde komen spelen, was ik meteen enthousiast.
Ik zei direct ja zonder te denken aan de eventuele stressfactor die
daar misschien mee samengaat.
Dat enthousiasme gaat vandaag toch gepaard met de nodige zenuwen en toiletbezoeken voor vertrek.
Onder een tropische warmte van 29 graden.
Wat vrij uitzonderlijk is aan de kust, vertrek ik naar Oostende.

Terwijl ik parkeerplaats zoek, zie ik 6 gewapende agenten aan de inkomhal.

Mijn stresslevel begint te pieken.
Niet om te spelen, maar er bekruipt me een gevoel van onveiligheid.

Met het incident van gisteren dat plaatsvond in het station te Brussel in mijn achterhoofd stap ik de hal binnen.

De piano trekt onmiddellijk mijn aandacht en de gedachten van angst voor een aanslag verdwijnen als sneeuw voor de zon.Met deze temperaturen gebeurt dat in een wip.

Welke elementen zorgen dat de stressfactor hoger wordt?

Mijn vroegere leerkrachten piano staan in het publiek.
Er worden filmpjes en foto’s gemaakt.
Die stoere gewapende  politieagenten staan te luisteren.
Ik weet dat de stukken nog niet helemaal perfect af zijn.
Het is een andere piano dan thuis.
Raar maar die toetsen staan precies veel dichter op elkaar.
De warmte.

Gelukkig waren de passagiers al ingecheckt en opgestegen.
Dus zoveel luisterende oren en ogen waren er niet.
Stressfactor was dus al wat gedaald.

Hoe voel ik de stress in mijn lijf?
Trillende handen, plakkende vingers ( en dit niet alleen omdat het tropisch warm is)
Veel sneller beginnen spelen.
Slordig spelen.Fouten maken, ja ongelofelijk veel fouten maken.
Vanaf het moment dat ik voel dat mijn vingers plakken en ik fouten begin te spelen,
zit ik niet meer in de muziek en “brokkel” ik nog meer.
Normaal gezien komen er dan ook gedachten.

Welke niet helpende gedachten bij stress/angst?
Waar ben ik aan begonnen? Ik zou er beter mee stoppen…
Amaai wat moeten ze wel niet denken,de juffen, van al die fouten…
Wat denkt zij wel, ze kan niet eens spelen…
Ik ga dat nooit kunnen.
Ik maak altijd fouten onder stress.

Herkenbaar?
Maar mijn hoofd was vrij van gedachten.
Ik heb “gewoon” gespeeld en bewust ervaren.
Raar maar waar. Ik heb het gezien als een uitdagend oefenmoment.

Hoe niet helpende gedachten ombuigen naar helpende gedachten
Ik dacht :
“Dat heb ook toch ook maar gedurfd.”
“Terzelfdertijd : er is nog veel werk aan de winkel.”
“Ik zal nog eens naar hier komen om uit mijn comfortzone te oefenen.”
“Als mijn stuk “perfect” is , dan neem ik het hier nog eens op.”
(Wetende dat perfectie moeilijk na te streven is want perfectie bestaat niet.)

Achteraf blijkt dat de mensen die geen jota kennen van muziek
de fouten  niet eens opmerken en ook graag piano zouden kunnen spelen.
Dat is een geruststelling,
niettegenstaande ikzelf ontzettend goed die fouten gehoord en ervaren heb en daardoor heel goed weet welke weg er nog af te leggen is.

Conclusie : Stressfactor staat opnieuw op 0 en oefenfactor op 10 😊

Dit dankzij helpende gedachten.

Heb je ook vaak last van niet helpende gedachen die je droom in de weg staan?
Wil je ze leren ombuigen naar helpende gedachten.
Ik kan je daarbij helpen.
Neem gerust contact op per mail  inge@desoulsleutel.be of 0477 18 93 91

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.